του Σωτήρη Σιδέρη

Η κυβέρνηση βρέθηκε σε μια  άβολη κατάσταση τις  τελευταίες ημέρες. Έπρεπε να απολογηθεί στην κοινή γνώμη και τα κόμματα, για τα όσα προκάλεσαν οι αντιφατικές  δηλώσεις  της κυβέρνησης και του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια  για τον  Έβρο,  τις εκλογές, τον ανασχηματισμό, την οικονομία. Ακόμη και τώρα , πρέπει να έχει κάποιος υπερφυσικές  ικανότητες  για να ξέρει τι έχει γίνει ακριβώς στον Έβρο. Ωστόσο το  όλο πρόβλημα από τεχνικό  –διπλωματικό, εξελίχθηκε σε πολιτικό καθώς ο Δένδιας ταύτισε τον ΣΥΡΙΖΑ με την Χρυσή Αυγή. Δεν είναι μια τυχαία στάση. Συνολικά στον χώρο της δεξιάς παρατηρείται μια τάση μετριοπάθειας όταν όλα είναι καλά. Όταν όμως ένα κόμμα ή δημόσιο πρόσωπο ασκεί κριτική, τότε η μετριοπάθεια μετατρέπεται  σε διχαστικό λόγο και κυριαρχεί ο ιδεολογικός ρατσισμός έναντι των αντιπάλων, κυρίως της αριστεράς. Αυτό διδάσκει η ιστορία, δεν είναι εφεύρημα .

Δεν είναι  ατομικό ατόπημα ενός υπουργού  τα όσα αντιφατικά  είπε ο Δένδιας, που σε κάθε δημόσια παρέμβασή του προκαλεί με την απουσία διαυγών πολιτικών θέσεων.  Το τουρκικό γεωτρύπανο εντός της κυπριακής ΑΟΖ τρυπάει στην λάσπη, η απειλή πολέμου της τουρκικής εθνοσυνέλευσης κατά της Ελλάδας είναι ανοησία και πολλά ακόμη.  Εξίσου εξοργιστική,  είναι και η σιωπή του, όπως και του πρωθυπουργού σε άλλα θέματα.  Η  συμφωνία των Πρεσπών που θα βελτίωνε και θα έβαζε βέτο στο ΝΑΤΟ, μετατράπηκε σε πίεση για την πιστή τήρησή της. Το βέτο στην Αλβανία αν δεν ψηφίσει νόμο για την μειονότητα,  που δεν έθεσε ποτέ, έγινε θρίαμβος για την ενωμένη Ευρώπη. Το μεταναστευτικό, από πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ όταν η ΝΔ ήταν στην αντιπολίτευση ,  έγινε γεωπολιτικό πρόβλημα όταν η ΝΔ έγινε κυβέρνηση. Το σκάνδαλο Νοβάρτις , βαφτίστηκε σκευωρία Νοβάρτις η Προανακριτική θυμίζει στρατοδικείο. Στρατοδικείο εντός βουλής παρακαλώ
           

Χωρίς φραγμούς

Τα κόμματα μπορούν να κάνουν λάθη. Συνηθίζεται όταν είναι στην αντιπολίτευση να είναι άκαμπτα στον αντιπολιτευτικό πατριωτισμό τους και όταν γίνονται κυβέρνηση να «σιδερώνουν» τα πατριωτικά ντεσιμπέλ και  επιδιώκουν την συναίνεση  που τα ίδια δεν πρόσφεραν. Να  διακηρύσσουν ότι διαθέτουν τέλειο σχέδιο όταν είναι στην αντιπολίτευση και να  καθηλώνονται  όταν είναι στην κυβέρνηση. Το φαινόμενο αυτό δεν συνιστά μια απλή ανακολουθία, όσον αφορά  τη ΝΔ. Είναι μια πολιτική που πολλές φορές στερείται και ηθικής βάσης,  γιατί δεν ασκείται με γνώμονα την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων, αλλά των κομματικών και μάλιστα στην πιο ευτελή τους μορφή.
 Η ευτελής αντιπολίτευση εκφράστηκε με  τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό με την συμμαχία ΝΔ, φασιστών , εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών παραγόντων, με στόχο την συγκέντρωση ψήφων με  αποκλειστικό στόχο την εξουσία . Ο Κυριάκος Μητσοτάκης   διακατέχεται από την ίδια βουλιμία για εξουσία, όπως και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Κανένας φραγμός.  Μια σύντομη ανάλυση και αφού αποφύγουμε την προδικτατορική δεξιά  και αρκεστούμε στην μεταπολιτευτική,  θα μας πείσει ότι η ΝΔ έχει πρόβλημα με την πολιτική της ηθική.
Όταν ο ανεκδιήγητος  Κώστας Καραμανλής εγκατέλειψε το καράβι και βύθισε τη χώρα στη χρεοκοπία η ΝΔ δεν ανέλαβε ποτέ καμία ευθύνη.  Η ΝΔ έχει στηρίξει άνευ όρων στην ΕΕ την  έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων  της Τουρκίας  και της Αλβανίας, την ένταξη επίσης  άνευ όρων της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ, απαιτεί  την πιστή εφαρμογή της συμφωνίας των Πρεσπών αλλά δεν απολογείται ποτέ για την στάση  της προεκλογικά . Εμφανίζεται τώρα να αρνείται μια πολιτική κυρώσεων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ σε μια λογική κατευνασμού. Το πρόβλημα της ΝΔ δεν είναι η λάθος θέση, αλλά η απουσία πολικής ηθικής γιατί υποτάσσει την ηθική στην κομματική βουλιμία για εξουσία.
Έχουμε υποστηρίξει αναλυτικά πολλές φορές ότι στη ΝΔ  είναι πρωτοπόροι στον σχολιασμό του πατριωτισμού των  άλλων , αλλά ποτέ δεν θα κάνει αυτοκριτική για το επίπεδο  των δικών της επιδόσεων , ακόμη δηλαδή και να κάνουμε συζήτηση περί πατριωτισμού με τους δικούς της όρους.. Ο Δένδιας λοιπόν , αν και μετριοπαθής όταν όλα είναι ήρεμα, γίνεται ξαφνικά ακραίος όταν πιέζεται γιατί αναζητά στηρίγματα και ακροατήριο εύκολο και εύπεπτο σε κορώνες. Ας συγκρίνουμε:

Η σύγκριση και ο πατριωτισμός

 Ο  ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε ποτέ ότι την σημαία των Ιμίων την πήρε ο αέρας. Ούτε ισχυρίστηκε ότι το Ουρούτς Ρέις το πήραν τα κύματα. Ούτε ότι «παρατηρήθηκε κινητικότητα» των Τούρκων στον Έβρο, ούτε τις ανοησίες του Δένδια για τις γεωτρήσεις των Τούρκων ή για την απειλή πολέμου που είναι αιτία να έχει παραλύσει η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο. Ούτε ακύρωσε το Ελσίνκι χωρίς να το αντικαταστήσει με μια άλλη πολιτική αν διαφωνούσε, ούτε τήρησε παθητική στάση όταν όλη η Ευρώπη ήξερε, όπως και ο Δένδιας ότι επίκειται η υπογραφή του τουρκολιβυκού συμφώνου. 
Όλα αυτά είναι πολιτικές κυρίως της ΝΔ  και του ΠΑΣΟΚ δευτερευόντως,  που συμπορεύονται συχνά, δηλαδή των υποτιθέμενων πατριωτικών δυνάμεων που δεν σηκώνουν ούτε μύγα στο πατριωτικό σπαθί τους, αλλά ούτε και κριτική.
Και οι επικρίσεις για ταύτιση της αριστεράς με την ακροδεξιά ακόμη και με την Χρυσή Αυγή, καταδεικνύει ακριβώς το  ηθικό και πολιτικό έλλειμμα αυτής της παράταξης. Της μη ανάληψης ευθύνης ποτέ και για κανέναν λόγο.
Συμπέρασμα: η ΝΔ επί πολλά χρόνια έχει σοβαρό πρόβλημα πολιτικής ηθικής. Λειτουργεί αποκλειστικά ως εκλογικός μηχανισμός και με επιθετικότητα Ανώνυμης Εταιρείας ως προς την οικονομική διαχείριση, αδιαφορώντας για δεοντολογία, κανόνες  και κυρίως χωρίς ίχνος σεβασμού των αντιπάλων.  Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις ψήφους φασιστών. Ο Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός με το σκάνδαλο Κοσκωτά και  με αποστασία, ενώ ως αποστάτης ο ίδιος διευκόλυνε την πορεία προς την δικτατορία. Ο  Κώστας Καραμανλής ήταν ένα μνημείο ενδοτικότητας χωρίς καμία αυτοκριτική ή συνέπεια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη και συγκυβερνά με την ακροδεξιά, πατριδοκάπηλη πτέρυγα. Αλλά αυτά είναι δεξιά κανονικότητα δηλαδή έκπτωση κάθε αξίας , με στόχο την εξουσία. Τα ερείπια της χώρας είναι η αληθινή κανονικότητα.

 Όμως, αν δεν έχεις εχθρό πρέπει να τον κατασκευάσεις. Αυτή την απουσία αυτοκάθαρσης της δεξιάς , σε αντίθεση με την αριστερά ,την πληρώνει και σήμερα η Ελλάδα.
Όταν λοιπόν η δεξιά, ως πολιτική παράταξη, ως  έντυπη  έκφραση , ως ιδεολογική έκφανση , αλλά και ως  εξουσία, μιλά για διχασμό κάθε φορά που δέχεται κριτική, ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι είναι η διαφορά μεταξύ μιας ηθικής και ανήθικης στάσης στην πολιτική . …