Με μια επιστολή καταπέλτη προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Συρίας κάνει κουρελόχαρτο το τουρκολιβυκό σύμφωνο και καταδεικνύει τον παραβατικό, όσο και αποσταθεροποιητικό ρόλο της Άγκυρας στην περιοχή. Είναι μια κίνηση που ευνοεί τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και αποτελεί μια ισχυρή πρώτη ύλη για να κινητοποιήσει την Αθήνα προς ενίσχυση της διπλωματικής προσπάθειας κυρίως προς τις μεγάλες χώρες για ανατροπή της τουρκικής πολιτικής στην περιοχή.

Η μια μετά  την άλλη οι χώρες της περιοχής, με εξαίρεση το Ισραήλ έχουν ανοίξει μέτωπο κατά της τουρκικής δραστηριότητας στην περιοχή, τις γεωτρήσεις, αλλά και αντιδρούν στην διπλωματική της κινητικότητα. Το μείζον πλεονέκτημα της Άγκυρας είναι η στήριξη που έχει στην Λιβύη από τις ΗΠΑ, πιθανόν και από την Ρωσία , αλλά και την ΕΕ στηρίζοντας τον Σάρατζ. Ωστόσο αυτό μπορεί να αποδυναμωθεί , αν η Ελλάδα, η Αίγυπτος, η Συρία, η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και άλλες χώρες κινηθούν συντονισμένα στον ΟΗΕ και στην ΕΕ και κυρίως έναντι των ΗΠΑ και της Ρωσίας προκειμένου να αναχαιτιστεί η τουρκική πολιτική στην περιοχή. Είναι προφανές, ότι παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της η Άγκυρα λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη της τις αντιδράσεις εναντίον της και σίγουρα δεν θα θέλει αυτές να κλιμακωθούν. Αυτό ακριβώς όμως πρέπει να κάνει η Ελλάδα.


 Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» της Κύπρου Η επιστολή του Σύρου μόνιμου αντιπροσώπου στον ΟΗΕ στάλθηκε στις 29 Απριλίου 2020 με παραλήπτη τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Ο Μπασάρ Ζα’αφάρι σημειώνει στην επιστολή του εκ μέρους της κυβέρνησης της Συρίας:
1.    Το μνημόνιο [Τουρκίας-Λιβύης] παραβιάζει τις αρχές και αξίες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων καθότι δεν υπάρχει επικάλυψη θαλάσσιων περιοχών ή κοινά σύνορα ανάμεσα σε Τουρκία και Λιβύη. Συνεπώς, δεν υπάρχει νομικό υπόβαθρο για την υπογραφή ενός τέτοιου «μνημονίου κατανόησης» ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο μέρη. Μάλλον, τα πολιτικά γεγονότα και οι νόμιμες Αρχές επιδεικνύουν ότι η υπογραφή αυτού του μνημονίου είναι απλώς μια προκλητική πολιτική πράξη η οποία θα μετατρέψει την περιοχή της Μεσογείου εστία σύγκρουσης και έντασης και μπορεί να προκαλέσει περιορισμένες ή εκτενείς συγκρούσεις.
2.    Το πιο πάνω μνημόνιο αντικατοπτρίζει μια κατάφωρη επίθεση κατά των κυριαρχικών οικονομικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου και επηρεάζει αρνητικά τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες ανάμεσα σ’ αυτά τα κράτη.
3.    Τα σύνορα της υποτιθέμενης «υφαλοκρηπίδας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης» όπως καθορίζονται σ’ αυτό το μνημόνιο, είναι φανταστικά, παράνομα, αυθαίρετα και προκλητικά, κι έτσι θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα, με ενδεχόμενο η Μεσόγειος να μετατραπεί σε ζώνη πολέμου.
Στην επιστολή της Συρίας προς τον ΓΓ ΟΗΕ κρίνονται ιδιαίτερα σημαντικά τα όσα αναφέρονται σχετικά με το πώς επηρεάζει έναν πιθανό διάλογο ανάμεσα σε Δαμασκό και Άγκυρα για οριοθέτηση των μεταξύ τους θαλάσσιων συνόρων. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής:
•    Η κυβέρνηση της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στο παράνομο μνημόνιο και το απορρίπτει ως άκυρο, που δεν έχει καμία επίπτωση στα κυριαρχικά της δικαιώματα.
•    Περαιτέρω, ένα τέτοιο μνημόνιο σίγουρα θα δημιουργούσε νομικά, πολιτικά και πρακτικά προβλήματα στο μέλλον και σε μια ενδεχόμενη συμωνία των θαλάσσιων συνόρων ανάμεσα σε Συρία και Τουρκία.
•     Είναι ξεκάθαρο ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει, μέσω αυτού του μνημονίου, να νομιμοποιήσει και να παγιώσει το στάτους κβο της παράνομης κατοχής εδαφών σε άλλες χώρες, πέραν της προσπάθειας να διαγράψει τα δικαιώματα άλλων στην αποκλειστική οικονομική ζώνη.
Η Δαμασκός με την παρέμβασή της προς τα Ηνωμένα Έθνη ζητά όπως αποφευχθεί η όποια εγγραφή των σχετικών εγγράφων που στέλνει η τουρκική πλευρά «για χάρη της διασφάλισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων όλων των χωρών της περιοχής».
 
Η Συρία θεωρεί πως «πρόκειται για μια απελπισμένη πολιτική κίνηση της τουρκικής πλευράς, η οποία τα τελευταία χρόνια επιλέγει την τακτική των παράλογων πολιτικών ανάμιξης στα ζητήματα των χωρών της περιοχής κατά τρόπο που αποσταθεροποιεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα». Στην προκειμένη περίπτωση, υποστηρίζει η Δαμασκός, «η τουρκική πλευρά επιδιώκει να πολιτικοποιήσει τις έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο εντός αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, η οποία θα προκαλέσει ένταση».