Του Σωτήρη Σιδέρη

Το Μάιο του 2010 και ενώ μια ογκώδης διαδήλωση βρίσκονταν σε εξέλιξη, βόμβες μολότωφ εκτοξεύθηκαν από διαδηλωτές στην οδό Σταδίου με  συνέπεια να βρουν τραγικό θάνατο τρεις άνθρωποι που βρίσκονταν εντός του κτιρίου της Marfin. Οι δράστες δεν βρέθηκαν ποτέ και το γεγονός αυτό αποτελεί μια κηλίδα για την κοινωνία, την πολιτική και  την αστυνομία. Το έγκλημα αυτό δεν απείλησε ποτέ την κοινωνική συνοχή, ούτε προκάλεσε ίχνος διχασμού ακριβώς γιατί η καταδίκη του ήταν σφοδρότατη. Άρα , προς τι το σημερινό κήρυγμα του πρωθυπουργού που μιλά για κτίριο του μίσους και ενότητα; Πόση αλήθεια και πόση υποκρισία κρύβει;

 Κατά την διάρκεια της δεκαετίας που ακολούθησε κυρίως την εποχή των μνημονίων , έγιναν αμέτρητες διαδηλώσεις, μολότωφ έπεφταν βροχή, επεισόδια με τραυματισμούς είχαμε πολλά, αλλά το γεγονός της απώλειας των τριών ανθρώπων δεν ξεχάστηκε . Πολλές φορές αυτά τα τελευταία χρόνια, αστυνομικές ή άλλες αδιευκρίνιστες πηγές διοχέτευσαν στα ΜΜΕ,  πληροφορίες ότι είτε ξέρουν τους δράστες, είτε τους προσεγγίζουν . Και μεταξύ των διαφόρων ασυνάρτητων πληροφοριών και ασφαλίτικων πρακτικών  , διοχετεύονταν άλλες πληροφορίες ότι δήθεν οι  δράστες της Marfin,  ανήκουν ή είναι κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ ή σε άλλες εξωκοινοβουλευτκές οργανώσεις  αναρχικών . 
Η ΝΔ φρόντιζε να κρατά πάντα ψηλά στην ατζέντα της το θέμα αυτό, όχι τόσο γιατί είναι κοινωνικά ευαίσθητη , αλλά γιατί έβρισκε την ευκαιρία να ενοχοποιεί τις διαδηλώσεις περίπου ως αντικοινωνικές πρακτικές και τα κόμματα που στήριζαν τότε τους διαδηλωτές , τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ   ,  ή και άλλες δυνάμεις, κυρίως όμως την Αριστερά.
 Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς εντάσσεται η κίνηση Μητσοτάκη να οργανώσει η κυβέρνηση το Σάββατο 9 Μαίου εκδήλωση όπου θα γίνει  ο εντοιχισμός πλακέτας, στο χώρο όπου δολοφονήθηκαν οι τρεις  εργαζόμενοι της Marfin. Είναι δηλαδή μια προσπάθεια να εντάξει στην ατζέντα του το προφίλ του κοινωνικά ευαίσθητου υψώνοντας μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ιδίου και του πολιτικού του αντιπάλου Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο λίγο πολύ θέλει να παρουσιάσει περίπου ως ταραχοποιό που αν δεν προκαλεί , ανέχεται τη βία. Η πρόσκληση προς τα κόμματα αυτό το νόημα έχει. Ο ευαίσθητος ηγέτης σέρνει στο σχέδιό του τους άλλους και όποιος αρνηθεί δεν θέλει την ενότητα. Παλαιοδεξιά, καταδικασμένη ιστορικά αντίληψη.
Το κλίμα φρόντισε να το προετοιμάσει ο ίδιος ο Μητσοτάκης από το βήμα της βουλής όταν δήλωσε ότι « η Πολιτεία θα τιμήσει τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Μία ειδική πλακέτα στο κτίριο της φωτιάς και του μίσους θα πολεμά τη λήθη. Θα μας καλεί σε ενότητα και δημοκρατική επαγρύπνηση. Και θα κρατά ζωντανό το μεγάλο δίδαγμα εκείνης της μέρας με δύο λέξεις: Ποτέ πια!»

      

  Οι δύο όψεις της επαγρύπνησης

Το ποτέ πια είναι προφανώς αποδεκτό από όλη την κοινωνία και είναι δεδομένη η καταδίκη του εγκλήματος. Να τιμήσει η Πολιτεία τους νεκρούς και αυτό είναι αποδεκτό , παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κατά την διάρκεια διαδηλώσεων ή εντάσεων έχουν χαθεί και άλλοι άνθρωποι που η Πολιτεία ποτέ δεν τίμησε. Αλλά εδώ δεν είναι ακριβώς η Πολιτεία που ενεργεί. Είναι η ΝΔ που με επικεφαλής τον κ. Μητσοτάκη υποδεικνύει με τον τρόπο της τι σημαίνει ενότητα και  δημοκρατική επαγρύπνηση με αρκετή δόση ιδιοτέλειας. Προφανώς  απαιτείται δημοκρατική επαγρύπνηση για να μην υπάρξουν ποτέ πια νεκροί, αλλά  απαιτείται και δημοκρατική επαγρύπνηση για να μην περνάνε οι νόμοι που ψηφίζει νύχτα, οι νόμοι που εξυπηρετούν συμφέροντα, οι νόμοι που προκαλούν ανεργία, άρα κοινωνική ένταση, οι νόμοι που προστατεύουν τους ισχυρούς έναντι των αδυνάτων και οδηγούν χιλιάδες στην απόγνωση, στο περιθώριο ή τη μεταάστευση.

Δημοκρατική επαγρύπνηση δηλαδή για όλα όσα διακηρύσσει και εφαρμόζει ο πρωθυπουργός , ο οποίος δεν δείχνει την παραμικρή δημοκρατική ευαισθησία όταν καταστρατηγεί δικαιώματα , όταν απειλεί το περιβάλλον , όταν διχάζει με τον νεποτισμό του, όταν  ο ίδιος και οι υπουργοί του οδηγούν στη φτώχεια και το περιθώριο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους εν γνώσει τους.
Υπό αυτό το πρίσμα ο φαρισαισμός δεν κρύβεται και η πρωτοβουλία  για σεβασμό στη μνήμη των νεκρών, είναι επικοινωνιακή και μόνο και  κρύβει  την απέχθεια του Μητσοτάκη και του κόμματός του για κάθε είδους διεκδίκηση καθώς η πολιτική του αναζωπυρώνει τις κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις. Ο Μητσοτάκης κάλεσε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς να παραβρεθούν,  σκηνοθετώντας το προφίλ του ευαίσθητου πολιτικού, αλλά   την ίδια στιγμή επιδεικνύει την κοινωνική του αναλγησία ψηφίζοντας νόμους και μοιράζοντας χρήμα από τα δημόσια ταμεία σε οικογενειακούς ή πολιτικούς συμμάχους του.
Και στην πολιτική, όπως παντού, υπάρχει μια αδιόρατη σχεδόν γραμμή που χωρίζει ένα επικοινωνιακό σόου  ενότητας από έναν παράφωνο  κήρυκα του διχασμού και των ανισοτήτων,  που όταν κρατά το μικρόφωνο και κοιτάζει την κάμερα ζει το δράμα και την τραγωδία και μόλις τα κουμπιά κλείνουν ξαναγίνεται «κανονικός»  επιβεβαιώνοντας τις ευέλικτες πεποιθήσεις του. Επιβεβαιώνει δηλαδή ότι  ακόμη και το δράμα των άλλων είναι κινητήριος δύναμη της πολιτικής του.