Του Σωτήρη Σιδέρη

 Ένα από τα κεντρικά επιχειρήματα της ελληνικής Δεξιάς κατά του ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα, κατά των αριστερών θέσεων  και ιδεολογικών αναφορών, ήταν η επίκληση της «κανονικότητας» και του «ρεαλισμού» . Με απλά λόγια, κανονικότητα είναι η Δεξιά, νεοφιλελεύθερη πολιτική και  εγκαλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ για εκτροπή , κάθε φορά που επιχειρούσε να επιδείξει κοινωνική ευαισθησία.

Η προπαγάνδα αυτή , σε μεγάλο βαθμό πέτυχε τον στόχο της με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου το 2015. Οι υποστηρικτές της κανονικότητας και του ρεαλισμού, θεώρησαν και σωστά, ότι πέτυχαν μια μεγάλη νίκη και για τον λόγο αυτό συνέχισαν την ίδια τακτική μέχρι τις εκλογές του 2019. Ο δεύτερος, μη ομολογημένος στόχος ήταν ότι ακόμη και μια αριστερή κυβέρνηση είναι ανεκτή , αρκεί να κινείται στο πλαίσιο του ρεαλισμού, όπως το θέτει η διαπλοκή, ο ΣΕΒ, ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα  ελληνικά ή ξένα, αλλά και κυβερνήσεις ευρωπαικών χωρών που διασυνδέονται μέσω αυτών των συμφερόντων με την ελληνική πολιτική  και επιχειρηματική τάξη.
Μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να απαντήσει και κυρίως να οριοθετήσει τι σημαίνει για τη Δεξιά κανονικότητα και ρεαλισμός και τι σημαίνουν οι ίδιοι όροι για την Αριστερά. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να έχει πρόβλημα επιρροής στην κοινωνία, εκεί που ακριβώς υπερείχε επί τουλάχιστον πενήντα χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στην ιδεολογική αντιπαράθεση. Και οφείλει η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η διανόηση και όσοι αισθάνονται να εκφράζονται από τις ιδεολογικές αναφορές της Αριστεράς, να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί η επόμενη εκλογική μάχη. Η συνέχιση της υποτίμησης των ιδεολογικών θέσεων μπορεί να αποβεί και πάλι μοιραία για την Αριστερά.
         

   Αριστερή και δεξιά κανονικότητα

Η ελληνική Δεξιά με έναν σίγουρα άγαρμπο και ενίοτε διχαστικό τρόπο  έχει επιδοθεί σε ένα ψυχολογικό πόλεμο διαρκείας προκειμένου να ταυτίσει την κανονικότητα και τον ρεαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό και την Αριστερά με την παρέκκλιση ή και την εκτροπή. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ουδέποτε υπήρξε εκτροπή από τα Αριστερά, αντίθετα είναι η πλέον νομοταγής δύναμη , αν και αυτό δεν είναι αρκετό για πολλούς. Γιατί δεν τους αρκεί μια νομοταγής Αριστερά, αλλά θέλουν και μια ρευστοποιημένη Αριστερά που θα γίνει εύκολη λεία για την διαπλοκή, το ολιγαρχικό κεφάλαιο, τα συμφέροντα  συγκεκριμένων δυνάμεων  και  την .Είναι οι ίδιες δυνάμεις που ωρύονται κάθε φορά που τίθεται ζήτημα αλλαγών στις δομές του κράτους προς αναπτυξιακή, δημοκρατική κατεύθυνση γιατί έτσι θα χαθεί το πελατειακό, αστυνομικό, αντιπαραγωγικό και σχεδόν ιδιωτικό κράτος.
 Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν οριοθετήσει από τώρα το πεδίο ιδεολογικής δράσης και δεν χρωματίσει ξανά τις ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές, το πρόβλημα θα μεγαλώνει . Και αυτό πρέπει να γίνει τώρα και όχι στο μέλλον. Η απουσία διαχωριστικών γραμμών και η διαρκής επίκληση αυτής της απουσίας  ότι δηλαδή, δεν υπάρχουν πλέον αριστεροί και δεξιοί και λίγο πολύ όλοι ίδιοι είναι, αποδείχθηκε θρίαμβος για τη δεξιά σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα. Εκεί όπου επανέρχονται οι διαχωριστικές γραμμές, η Αριστερά κερδίζει έδαφος.
Κανονικότητα για τη Δεξιά είναι να μην θιγεί το κράτος τους και οι αρμοί της εξουσίας. Τα παρασιτικά οικονομικά κυκλώματα, τα παραδικαστικά και αρμοί που συνδέουν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, στην υγεία, την παιδεία, τον αθλητισμό. Κανονικότητα για τη Δεξιά είναι να μένουν τα πράγματα ως έχουν και όταν απαιτούνται αλλαγές να μην θίγονται οι δομές , αλλά οι βιτρίνες.
Κανονικότητα για την Αριστερά όμως πρέπει να είναι η συντριβή αυτών των δομών, η ανάπτυξη υγιών οικονομικών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο κανόνων, η εξυγίανση του , αθλητισμού και η εφαρμογή πολιτικών κάθαρσης παντού, σε όλο το εύρος των οικονομικών και κοινωνικών δράσεων.
Κανονικότητα για τη Δεξιά είναι η ιδιωτικοποίηση νοσοκομειακών λειτουργιών. Κανονικότητα για την Αριστερά είναι η ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα του Εθνικού Συστήματος Υγείας . Κανονικότητα για τη Δεξιά είναι η πλήρης απαξίωση του ΑΣΕΠ. Κανονικότητα για την Αριστερά είναι η υποχρεωτική πρόσληψη του μεγαλύτερου αριθμού υπαλλήλων μέσω διαγωνισμών του ΑΣΕΠ. Κανονικότητα για τη Δεξιά είναι η μείωση των φόρων των πλούσιων . Για την Αριστερά είναι η αύξηση των φόρων των πλούσιων.
Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι τεράστιος. Σε κάθε ανθρώπινη  δραστηριότητα  θα αντιστοιχούσε και μια πολιτική ή ιδεολογική θέση. Σε κάθε δίλημμα μια απάντηση.
Η σταθερότητα του κόσμου όπως τον ζήσαμε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κλονίζεται. Νέες μορφές ενέργειας θα καθορίσουν το οικονομικό μέλλον λαών και κρατών. Η οικολογική πολιτική θα καταστεί κεντρική πολιτική και από τα κινήματα θα περάσει στα συστήματα. Οι πόλεμοι κυριαρχίας θα συνεχιστούν και ενδεχομένως θα έχουμε κλιματικούς πολέμους, πολέμους για το νερό, θα έχουμε μετακινήσεις πληθυσμών και οι άνθρωποι, όπως και τα κόμματα θα δεχθούν νέες επιρροές.
Υπό αυτή την οπτική η αριστερά πρέπει να επανεξετάσει τις ιδεολογικές της αναφορές και συνιστώσες, να χαράξει νέες διαχωριστικές γραμμές, να τις αιτιολογήσει και να αποσυνδεθεί από τις σειρήνες της υποτιθέμενης κανονικότητας που στην ουσία την αφοπλίζουν αντί να την ενισχύουν.
Το χαώδες συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ των 5.000-6.000 συνέδρων δεν είναι το κατάλληλο βήμα για μια τέτοια συζήτηση. Είναι όμως αναγκαίο  είτε ένα ιδεολογικό συνέδριο, είτε μέσω του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς να προωθηθεί  ένα νέο σχέδιο  για το μέλλον. Η φθορά της κυβέρνησης είναι μεγάλη και γρήγορη. Οι ιδεολογικές της αναφορές όμως, αν και ακατέργαστες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που αποπροσανατολίζεται  και γρήγορα και εύκολα από διάφορα σύνδρομα. Είτε κατά της αριστεράς, είτε  κατά του κράτους και του δημοσίου, είτε κατά του κοινωνικού κράτους. Γι αυτό και η αριστερά , αν θέλει να  πρωταγωνιστήσει και να αποκτήσει μια νέου τύπου κυριαρχία, αυτή είναι η εποχή για να το κάνει.