του Σπύρου Σουρμελίδη

Λυκοφιλίες, χωρίς «όρκους» αιώνιας πίστης, αλλά με πολλές παρασκηνιακές συνεννοήσεις, οι Πρόεδροι Ρωσίας, ΗΠΑ και Τουρκίας, συνεννούνται για το ...κοινό τους συμφέρον. Το πρόσωπο που κυριαρχεί σ αυτή την τριπλή συνύπαρξη -και ας μη φαίνεται- είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Είναι ο συνδετικός κρίκος; Η κοινή γνώμη με έκπληξη έμαθε στις αρχές Οκτωβρίου ότι ο  Ντόναλντ Τράμπ  άναψε το «πράσινο» φως στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν - μετά από τηλεφωνική επικοινωνία – να εισβάλλει στην Συρία. Αυτό που δεν ήταν ορατό  ήταν η συμφωνία των δύο και με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Ντόναλντ Τράμπ δεν κρύβει την συμπάθεια του στον Βλαντίμιρ Πούτιν, ούτε και στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Προτιμά τους ισχυρούς και τους αποφασιστικούς. Στην πραγματικότητα  αυτούς που μπορούν να πάρουν αποφάσεις χωρίς να υπολογίζουν και πολύ τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό αγαπά, αυτό θέλει και ο Αμερικανός Πρόεδρος  που  έχει διχάσει την αμερικανική κοινωνία, ανακατεύοντας και παγκοσμίως την τράπουλα των ισορροπιών.

Οι τρείς αυτοί ηγέτες απασχολούν έντονα την παγκόσμια κοινότητα τα τελευταία χρόνια. Για τους ηγέτες των δύο υπερδυνάμεων είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο, για τον τούρκο ηγέτη όχι και τόσο. Κατάφερε όμως και ο Ερντογάν –ειδικά μετά το περίεργο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016- να απασχολεί Ευρώπη και Αμερική φυσικά και την ευρύτερη περιοχή μας.

Το πρόσωπο που κυριαρχεί σ αυτή την τριπλή συνύπαρξη -και ας μη φαίνεται- είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι διασυνδέσεις του, με τον Ντόναλντ Τράμπ, είναι παλαιότερες της εκλογής του στη θέση του Προέδρου  των ΗΠΑ. Κατηγορείται αλλωστε γι αυτό ο Αμερικανός Πρόεδρος από τους Δημοκρατικούς και όχι μόνο. Στην συνέχεια ο Βλ. Πούτιν διαμόρφωσε μια στενή συνεργασία με τον Ερντογάν, ξεπερνώντας την  παλαιά αντιπαλότητα.  Ο Πούτιν παρα το γεγονός ότι οι τούρκοι έριξαν ρωσικό μαχητικό στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας (Νοέμβριος 2015) και παρα το γεγονός ότι δολοφονήθηκε Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα (Δεκέμβριος 2016), εκμεταλλεύθηκε την αντιπαλότητα του Ερντογάν με τις ΗΠΑ και τον έκανε συνέταιρο, πρωτίστως στα ενεργειακά.

Η προσεκτική ματιά στην αλληλουχία των γεγονότων, δείχνει ότι ο Ερντογάν πέτυχε μια στενή σχέση κατανόησης με τον Τράμπαφού πρώτα είχε προηγηθεί η προσέγγιση με  τον Ρώσο Πρόεδρο. Και αυτό χωρίς να υποτιμά κανείς την δράση του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ διαχρονικά ούτε και τις σχέσεις ανθρώπων του Τράμπ με την Τουρκία, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τράμπ.

Ο Ντ. Τράμπ δεν κρύβει τελικώς την εκτίμηση και για τον Πούτιν και για τον Ερντογάν. Η συνεννόηση για την Συρία, αποκάλυψε την διασύνδεση και των συνεργασία των τριών ηγετών. Και αυτή η συνεργασία είναι που έχει δημιουργήσει το πρόβλημα στην Μεσόγειο. Τόσο ο Τράμπ όσο και ο Πούτιν επιτρέπουν στον Ερντογάν να μπει και αυτός στο ενεργειακό παιχνίδι.

Είναι ο Πούτιν που ξέρει πολύ καλά το παιχνίδι της Ενέργειας παγκοσμίως. Είναι αυτός που έφτιαξε αγωγό φυσικού αερίου προς την Τουρκία (Turkish Stream) και είναι αυτός βεβαίως που έφτιαξε και δεύτερο υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Γερμανία.
Οι τρείς ενεργο-φύλακες έχουν αποκαλυφθεί πλέον. Ο Ντ. Τράμπ δεν έχει διαφωνία με τις ενέργειες της Τουρκίας , με την προσπάθεια της να πάρει μερτικό από τους πόρους της Μεσογείου. Και όσο και αν το «κρύβει» φαίνεται πως ούτε και ο Πούτιν ενοχλείται από την προσπάθεια Ερντογάν να γίνει ο καθοριστικός παίκτης στα ενεργειακά της Μεσογείου.
Τι μένει να φανεί; Ποιο θα είναι ακριβώς το όφελος για τον …Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος αναιρεί τις παλαιότερες αμερικανικές συμφωνίες.