του Σωτήρη Σιδέρη

Αν ο στόχος της επίσκεψης του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, είναι να επιβεβαιώσει ότι η Ελλάδα  αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή,  κάτι που θεωρεί δεδομένο  η διεθνής κοινότητα εδώ και χρόνια, τότε  υπάρχει πρόβλημα στην κυβέρνηση . Και το πρόβλημα είναι ότι ο προπαγανδιστικός μηχανισμός  της κυβέρνησης επιχειρεί να παρουσιάσει τα αυτονόητα ως επιτυχία πριν καν γίνει η συνάντηση Μητσοτάκη –Τραμπ, μια συνάντηση που εκ των πραγμάτων έχει ρίσκο. Η Ελλάδα αυτή την στιγμή έχει ανάγκη από πολιτική στήριξη έναντι  της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας από τον ίδιο τον Τραμπ. Και αν ο Αμερικανός πρόεδρος δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με τον φίλο του  τον Ερντογάν για δικούς του λόγους ή τηρήσει ίσες αποστάσεις, τότε η κυβέρνηση και ο κ. Μητσοτάκης θα έχουν αποτύχει.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα πρέπει να προσέξει το ενδεχόμενο να στηθεί μια παγίδα . Να απαιτήσει ο Τραμπ δημόσια καταδίκη του Ιράν και στήριξη για την δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί και να  εμπλακεί η Ελλάδα σε μια περιπέτεια που δεν χρειάζεται . Παρασκηνιακά αυτό έχει ήδη ζητηθεί.  Η δολοφονία του Ιρανού είναι πρόβλημα των ΗΠΑ και όχι πρόβλημα διεθνούς δικαίου όπως είναι η στάση της Τουρκίας.  Πέραν του ότι η Σούδα, η μεγαλύτερη και πιο χρήσιμη βάση των ΗΠΑ , άνευ ανταλλαγμάτων,  έχει πάρει φωτιά αυτές τις ημέρες και δυνητικά , σε μια σύγκρουση μπορεί να αποτελέσει στόχο της Τεχεράνης, κάτι που έχουν επισημάνει οι Ιρανοί εδώ και χρόνια.
 Η  κυβέρνηση ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη Τραμπ φρόντισε εκ των προτέρων να ικανοποιήσει κάθε αίτημα των ΗΠΑ . Έφερε εσπευσμένα στη βουλή την συμφωνία για την επέκταση των βάσεων μετά από συνεννόηση με τον πρέσβη Πάϊατ, αποφάσισε την άμεση προώθηση του εκσυγχρονισμού των F-16, συζητά ήδη την αγορά F-35 λες και οι ΗΠΑ θα μας κάνουν χάρη να μας τα πουλήσουν.

Υποβάθμιση της επίσκεψης

 Προφανώς και είναι θετικό ότι το Στέιτ Ντηπάρτμεντ είναι περισσότερο θετικό έναντι της Ελλάδας , αλλά οι εξουσίες του προέδρου είναι τόσο ισχυρές που χωρίς μια θετική στάση του Τραμπ τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί.
Αν μάλιστα ο Τράμπ αρνηθεί έως το τέλος να μην δοθεί κοινή συνέντευξη Τύπου, να μην γίνουν από κοινού δηλώσεις με τον Έλληνα πρωθυπουργό, αυτό θα σημαίνει ότι δεν θέλει να δεσμευθεί σε κανένα από τα σοβαρά ζητήματα. Και όμως έχει  τεράστιο ενδιαφέρον το ποια ακριβώς είναι η θέση του  Τραμπ για τα ελληνοτουρκικά, τον αγωγό EastMed  , την Λιβύη και τον ρόλο της Ελλάδας ,  ενώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι πριν την επίσκεψη Μητσοτάκη , ο Αμερικανός πρόεδρος είχε επικοινωνία με τον Ερντογάν. Το τι συζητήθηκε ίσως το μάθουμε αργότερα. Δεν μπορεί επίσης να περάσει απαρατήρητο ότι το επίσημο δείπνο προς τιμή του Έλληνα πρωθυπουργού το παραθέτει ο αντιπρόεδρος Πένς στο...Στέητ Ντιπάρτμεντ  και όχι ο Τράμπ στον Λευκό Οίκο. Η επίκληση του πρωτοκόλλου- απο την πλευρά του Λευκού Οίκου- για όλ αυτά δεν συνάδει, ούτε με τις προηγούμενες συναντήσεις Τράμπ με ελληνα πρωθυπουργού (Τσίπρα) ούτε με το επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

Περί εκλογής νέου προέδρου

Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι μετά την επιστροφή του πρωθυπουργού από τις ΗΠΑ, θα ενημερωθούν οι πολιτικοί αρχηγοί σε χωριστές συναντήσεις από τον κ. Μητσοτάκη. Το κλίμα αυτή την στιγμή στη χώρα δεν είναι αρνητικό. Φυσικά είναι λάθος η στάση του Αλέξη Τσίπρα που συσχετίζει την εθνική ενότητα με την επανεκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου. Αντίθετα ο Τσίπρας πρέπει να θέσει το πολιτικό πλαίσιο που θα πρέπει να διακρίνει  το πρόσωπο  του νέου προέδρου.  Σε κάθε περίπτωση, να είναι δηλαδή δημοκράτης, να είναι κοινωνικά ευαίσθητος, να είναι υπεύθυνος και γνώστης της εξωτερικής πολιτικής, να είναι καλός διαπραγματευτής και τολμηρός έναντι των ξένων ηγετών και να έχει διακριθεί για την υπεράσπιση των κανόνων δικαίου.
 Φυσικά , το  πρόσωπο του προέδρου μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση της εθνικής ενότητας, αλλά το βασικό κριτήριο για να υπάρξει εθνική ενότητα είναι η συνολική  πολιτική να βασίζεται σε συμφωνημένο σχέδιο και όχι στις  εντυπώσεις. Είναι σωστό ότι ο Τσίπρας μιλά για πλαίσιο εθνικής ενότητας, αλλά συνεχίζει με λάθος θέση όταν την συσχετίζει με την επανεκλογή Παυλόπουλου, μόνο και μόνο για να προκαλέσει εσωτερικό πρόβλημα στη ΝΔ. 
Ακόμη χειρότερη είναι η κυβέρνηση που  διοχετεύει πληροφορίες περί επιλογής της Μαρίας Δαμανάκη για να προκαλέσει αντίστοιχα πρόβλημα  στον ΣΥΡΙΖΑ. Καμία σοβαρότητα δηλαδή.
       

Ενότητα και εξουσία

Επί της ουσίας,  η κυβέρνηση πράγματι δεν έχει δώσει κανένα δείγμα για το πώς εννοεί την εθνική ενότητα, γιατί είναι σίγουρο ότι αυτό θα είναι στο εξής το μοτίβο της. Αν ο κ Μητσοτάκης αποτύχει στους χειρισμούς του ,δεν θα κρυφτεί πίσω από την ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών  και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και τα άλλα κόμματα δεν θα χαριστούν στον πρωθυπουργό.
Ο  κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ότι η πρόταση της ΝΔ για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας θα γίνει γνωστή προς το τέλος Ιανουαρίου, αρχές Φεβρουαρίου με το σκεπτικό ότι δεν θέλει να απαξιώσει τον θεσμό, ενώ παζάρι κάνει και το ΚΙΝΑΛ το οποίο επίσης μιλά για ενότητα.
Ποια ενότητα όμως και ποιος σεβασμός στον θεσμό του προέδρου: Η υποκρισία , ο λαικισμός και η δημαγωγία ξεχειλίζουν, το θέμα είναι η εξουσία  .  Ας θυμηθούμε την εκλογή  του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1980  με τις ψήφους της φασιστικής Εθνικής Παράταξης. Ας θυμηθούμε τον εξευτελισμό του κοινοβουλίου από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με τα χρωματιστά ψηφοδέλτια στην εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη και τα διαρκή παιχνίδια κομματικών και όχι μόνο μηχανισμών γύρω από την προεδρία της Δημοκρατίας. . Φυσικά υπήρξαν και ευρείες συναινέσεις όπως με την εκλογή των Στεφανόπουλου και Παπούλια, αλλά και την αρνητική στάση του σημερινού πρωθυπουργού απέναντι στον Προκόπη Παυλόπουλο.
 Ιδιαίτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι μηχανισμοί της ΝΔ άσκησαν αφόρητες πιέσεις στον Παυλόπουλο για πλήθος θεμάτων επιδιώκοντας την στήριξη των θέσεών της στο δημοψήφισμα του 2015, σε θέματα διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, σε θέματα Δικαιοσύνης αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι για τον Μητσοτάκη, ενίοτε και για το ΠΑΣΟΚ,  κυρίαρχο ζήτημα είναι ο έλεγχος της εξουσίας και όχι η εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος. Προς το παρόν τουλάχιστον δεν μας είναι γνωστά τα κριτήρια επιλογής του υποψηφίου προέδρου από τον κ Μητσοτάκη και αυτό μας κάνει να υποψιαζόμαστε πολλά.
Εν κατακλείδι, η επίσκεψη  Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ξεκινά με μια προπαγανδιστική καταιγίδα που απέχει αρκετά από τα πραγματικούς στόχους της χώρας. Εν αναμονή λοιπόν…