Έγραψε μουσική αγκαλιά με την μεγάλη ποίηση.  Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν παιδί εκείνης της γενιάς που παρουσίασε στους έλληνες και όχι μόνο, τους μεγάλους ποιητές. Αυτό το πάντρεμα  έκανε εκείνες τις γενιές των ανθρώπων της τέχνης να ξεχωρίσουν. Από τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη, στον Γκάτσο και από εκεί στον Σεφέρη , στον Ελύτη, στον Βάρναλη,  στο Ρίτσο, στον  Ελευθερίου στον Τριπολίτη, στον Καβαδία, στον Μπέρνολντ Μπρέχτ. Περιέγραψαν,  διαπίστωσαν, ανέδειξαν, ζητωκραύγασαν, έκλαψαν. Για τον άνθρωπο, για τα πάθη του, για τα όνειρα του, για τους άθλιους, για τους μοιραίους, για την ιστορία.  Και οι μεγάλοι συνθέτες , ανάμεσα τους και ο Θάνος Μικρούτσικος, τα (ξανα)παρουσίασαν όλ αυτά ντυμένα με ήχο. Αυτή είναι η διαφορά από το εύκολο σήμερα.

Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν ο συνεχιστής της γενιάς των μεγάλων συνθετών, των μεγάλων μουσικών της μεταπολεμικής περιόδου.  Ήταν απ αυτούς που δόξασαν την ποίηση, στην εποχή των γιγάντων της τέχνης. Αυτών που αναμετρήθηκαν με την Ιστορία μέσα από την τέχνη τους, την ποίηση, την λογοτεχνία, την μουσική. Αυτό έκανε και ο Θάνος Μικρούτσικος, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο έργο και τη δική του σφραγίδα.
Ο θάνατος του είναι θλιβερός πρώτα για την οικογένεια του για τους φίλους του  για τους συνεργάτες του. Φέρνει όμως θλίψη γιατί μας θυμίζει ότι η εποχή που η Μουσική συνάντησε την Ποίηση τελείωσε. Εδώ και τρεις δεκαετίες τα πράγματα άρχισαν ν αλλάζουν. Οι ποιητές δεν είχαν την ίδια τύχη όπως τις παλαιότερες εποχές. Και το πρόβλημα το αντιμετώπισαν και οι συνθέτες , οι μουσικοί, οι τραγουδιστές.  Οι αδιάφοροι στίχοι δίπλα στο  ρεφρέν-σλόγκαν έγιναν της μόδας και είναι αυτό που προτιμούν οι εταιρίες. Οι ποιητές, οι μουσουργοί μπαίνουν όλο και περισσότερο στο περιθώριο. Είναι οι έντεχνοι, οι κουλτουριάρηδες, σε απόσταση από τους …εμπορικούς.
Ναι, πράγματι, η εποχή έχει αλλάξει, τα ενδιαφέροντα είναι διαφορετικά, τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας υποτίθεται ότι έχουν λυθεί ή είναι παρελθόν. Ο κόσμος έχει άλλη ματιά, η εποχή των «ηρώων» έχει τελειώσει. Το κενό όμως φαίνεται. Η διαφορά επίσης. Και κάποιες ώρες της ημέρας, όλα αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα «επιστρέφει» πίσω στις  εποχές της ανάτασης, για να αναπνεύσει  τον ζωογόνο αέρα της μεγάλης ποίησης, των μεγάλων στιχουργών , των μεγάλων μουσικών. Ακούει, Χατζηδάκη, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Μπέλου, Μητσιά, Νταλάρα, ρεμπέτες και τόσους άλλους, ακούει Θάνο Μικρούτσικο.
Η πραγματικότητα δεν αφορά μόνο την ποίηση, τους στιχουργούς και τους μουσικούς , αφορά γενικότερα την τέχνη, την διανόηση. Το κενό φαίνεται σε πολλά επίπεδα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, αυτό το κενό φαίνεται όλο και περισσότερο. Όχι μόνο στην ποίηση και στην μουσική. Αλλά και στον κινηματογράφο, στην λογοτεχνία, στην ακαδημαϊκή συζήτηση στον δημόσιο λόγο.  (Ας μη μιλήσουμε για δημοσιογραφία).
Λείπει η αγωνία, λείπει η αλήθεια, λείπει η ανάταση, λείπει η διαμαρτυρία. Λείπει ο λόγος και η μουσική που θα μας κάνει να ξανασκεφτούμε τα πράγματα, να πάρουμε δύναμη, να κοιτάξουμε ξανά τον διπλανό μας, είτε για να βοηθήσουμε. είτε για να βοηθηθούμε.
Υπάρχει μόνο φασαρία.
Η τέχνη του Θάνου Μικρούτσικου ανήκει στην εποχή της ανάτασης και για αυτό πάντα θα ξεχωρίζει ανάμεσα στην οχλαγωγία, όπως οι άλλοι μεγάλοι  ποιητές και οι μεγάλοι μουσουργοί.
Ο Θάνος Μικρούτσικος θα είναι για πάντα παρέα με τους μεγάλους Ποιητές.