του Σωτήρη Σιδέρη

Στην Λιβύη μεταφέρεται το διεθνές ενδιαφέρον, όχι μόνο λόγω της γνωστής συμφωνίας με την Τουρκία, αλλά και γιατί , μετά την Συρία, ο απόλυτος πρωταγωνιστής της περιοχής η Ρωσία, βρίσκεται ένα βήμα πριν πάρει τον έλεγχο και της Τρίπολης. 
Ο στρατηγός Khalifa Haftar, υποστηριζόμενος από εκατοντάδες Ρώσους μισθοφόρους, θα μπορούσε να προκαλέσει λουτρό αίματος στην πόλη και να ανατρέψει τον Σάρατζ, πράγμα  που θα οδηγήσει σε περισσότερους εκτοπισθέντες αναφέρει ο δυτικός τύπος . Αν αυτό συμβεί τελικά,  ο υποστηριζόμενος από τον Τραμπ και τον Ερντογάν, Σάρατζ περνά τις τελευταίες ημέρες στην εξουσία.

Σε περίπτωση κατάληψης της Τρίπολης , και της εξουσίας από τον Χάφταρ, η Μόσχα θα επηρεάζει καθοριστικά μια τεράστια περιοχή στη Μέση Ανατολή και πλέον θα είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής . Αυτό που ίσως προκαλεί τρόμο στην Ουάσιγκτον, είναι ότι η ολοκληρωτική επίδραση που ασκούσαν μέχρι πρόσφατα οι ΗΠΑ, όχι απλά αποδυναμώνεται, αλλά χάνει πολλά ερείσματα. Η γεωπολιτική γραμμή των ΗΠΑ που κάποτε ήταν το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Τουρκία, η Λιβύη, ο Λίβανος υποχωρεί δραματικά. Κυριολεκτικά οι ΗΠΑ σταδιακά απομονώνονται πέραν του Ατλαντικού. Είναι κυρίαρχο το ερώτημα πως θα αντιδράσουν οι Αμερικανοί, αν όντως ο Χάφταρ καταλάβει την εξουσία.

Η Τουρκία είναι βέβαιο ότι θα τρέξει και πάλι στον Πούτιν για να ζητήσει διευκολύνσεις, κυρίως να μην ακυρωθεί η συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες που έκανε με τον Σάρατζ. Σίγουρα ο Τούρκος πρόεδρος θα είναι πρόθυμος να δώσει μεγάλα ανταλλάγματα στη Μόσχα γιατί το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας» είναι η επιτομή της μεγαλομανίας του Ερντογάν και δεν θα θελήσει να υποχωρήσει.

Η Ρωσία όμως δεν είναι εύκολο να έχει απέναντί της πιο σκληρά την ΕΕ, τις ΗΠΑ, και άλλες χώρες που δεν θα δουν με καλό μάτι την επέκταση της ρωσικής επιρροής. Ούτε θα θελήσει να  προκαλέσει αντιρωσικό κλίμα στην Ελλάδα. Η Αίγυπτος στηρίζει τον Χάφταρ , αλλά δεν ξέρουμε πως θα δει την όλο και πιο στενή παρουσία της Ρωσίας στο υπογάστριό της.

Η Ρωσία δεν θέλει να κινηθεί τίποτα στο ενεργειακό πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά θέλει να επηρεάζει χώρες και να ανακτήσει την αίγλη της ΕΣΣΔ. Δεν θέλει εξορύξεις, αγωγούς, συμφωνίες, τίποτα, ώστε να συνεχίσει η ίδια να πουλάει το φυσικό αέριο..

Υπό αυτή την οπτική , αν τελικά υπάρξει ανατροπή στην Λιβύη τα πράγματα θα γίνουν πιο σύνθετα.

Σίγουρα θα ακολουθήσει και διπλωματική ένταση . Προς το παρόν η Ελλάδα δεν έχει κάνει την παραμικρή κίνηση προς την Μόσχα ενώ ο Ερντογάν ήδη ανακοίνωσε ότι θα συζητήσει τα της Λιβύης με τον Ρώσο πρόεδρο.

Η Ελλάδα ευνοείται από μια ανατροπή του Σάρατζ, αλλά δεν ξέρουμε πως θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ. Ίσως η Αθήνα βρεθεί σε δίλημμα να επιλέξει μεταξύ της σχεδόν υποτακτικής συμμάχου των ΗΠΑ και των εθνικών συμφερόντων της. Αν αυτά ταυτιστούν έχει καλώς. Διαφορετικά η κρίση θα κλιμακωθεί.