Η διοχέτευση της πληροφορίας ότι ματαιώνεται η διαδικασία συζήτησης  των στρατιωτικών ΜΟΕ μεταξύ Ελλάδας –Τουρκίας και η διάψευση στην συνέχεια της πληροφορίας  αποδεικνύει  το πρόβλημα διαχείρισης της ελληνοτουρκικής κρίσης μετά και την υπογραφή του μνημονίου κατανόησης Τουρκίας –Λιβύης.

Ταυτόχρονα αποκαλύπτει και την ύπαρξη ισχυρής τάσης εντός των Ενόπλων Δυνάμεων,  κατά των ΜΟΕ , κάτι που πρέπει να έχουμε υπόψη μας το επόμενο διάστημα. Αλλά και εντός της κυβέρνησης επικρατεί αντιφατική εικόνα σχετικά με το πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις και πως ιεραρχούνται οι προτεραιότητες , καθώς και ποιο είναι το σχέδιο.
Γιατί πρόκειται σαφώς για πρόβλημα ιεράρχησης να διοχετεύεται η πληροφορίας περί ματαίωσης της επόμενης ελληνοτουρκικής συνάντησης για  τα ΜΟΕ, που μάλιστα δεν είχε καθοριστεί, λίγες ώρες πριν την συνάντηση Μητσοτάκη –Ερντογάν. Αν επρόκειτο περί σχεδιασμένης ενέργειας θα έπρεπε να υπάρχει και επόμενη φάση. Η διάψευση όμως οδήγησε σε επικοινωνιακό βατερλό.
 Το ζήτημα των ΜΟΕ δεν είναι νέο  και έχει ενδιαφέρουσα προιστορία που δεν πρέπει να υποτιμηθεί γιατί είναι δηλωτική του κλίματος στα υπόγεια του συστήματος τόσο στην Άγκυρα όσο και στην Αθήνα.
Μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2015 στην Τουρκία, ο Καμμένος ως υπουργός Άμυνας βρίσκει ευκαιρία και παγώνει κάθε συζήτηση. Το θέμα επανέρχεται το 2018 παρά την υπόγεια αντίθετη άποψη των στρατιωτικών  και ο Τσίπρας με τον Ερντογάν αποφασίζουν να επαναφέρουν την ατζέντα. Φυσικά όλη η ιστορία των ΜΟΕ άρχισε με  το Μνημόνιο Παπούλια –Γιλμάζ το 1986, συνεχίστηκε με ΥΠΕΞ των Γιώργο Παπανδρέου το 1999 και επανέρχεται στο προσκήνιο με πρωθυπουργό των Γιώργο Παπανδρέου , αλλά οδηγούνται πάλι σε στασιμότητα εξαιτίας διεκδικήσεων της Άγκυρας.
Ξανά λοιπόν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και μετά τη νέα συνάντηση Τσίπρα –Ερντογάν στις αρχές του 2019 γίνεται μια προσπάθεια να ξεκινήσει και πάλι η συζήτηση.
Στις δύο πρώτες συναντήσεις , η πρώτη στην Αθήνα επικρατεί ένταση. Στην Αθήνα οι στρατιωτικοί αρνούνται και να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Η συνάντηση γίνεται μετά από παρέμβαση υπηρεσιακών παραγόντων του ΥΠΕΞ και του Τούρκου πρέσβη στην Αθήνα.
Τον Ιούνιο ένα μήνα πριν από τις εκλογές, προκαλείται ένταση όταν υποβάλλει την παραίτησή του o επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας , αντιστράτηγος ε.α. Νίκος Ζαχαριάδης. Ωστόσο η κίνηση αυτή αποδίδεται σε αντιπολιτευτική τακτική και η δεύτερη συνάντηση πραγματοποιείται τελικά στην Τουρκία στις 17 Ιουνίου 2019, χωρίς φυσικά να υπάρχουν αποτελέσματα.
Ας σημειωθεί ότι υπάρχει πλέον συνολικό πρόβλημα επικοινωνίας και ένα ψυχρό κλίμα απλώνεται , πέραν των στρατιωτικών και σε άλλα κλιμάκια και επίπεδα των δύο χωρών. Σημειώνεται ότι το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας δεν έχει συγκληθεί τα τελευταία χρόνια, τα ΜΟΕ δεν υφίσταται πέραν των άλλων και γιατί η Τουρκία τα παραβιάζει κατάφωρα, ενώ οι διαρκείς επιθετικές ενέργειες της Άγκυρας οξύνουν την κατάσταση και παράλληλα οι συνομιλίες για το Αιγαίο έχουν βαλτώσει εδώ και χρόνια.
Εκ των πραγμάτων όλο το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις συναντήσεις Μητσοτάκη –Ερντογάν και Μητσοτάκη –Τραμπ. Οι οιωνοί δεν είναι θετικοί. Όταν ο πρωθυπουργός επιστρέψει το κλίμα δεν θα είναι θετικό, μάλλον θα επιδεινωθεί. Εκτός και αν η Αθήνα παρουσιάσει το δικό της σχέδιο και αλλάξει το σκηνικό, πράγμα δύσκολο