Η διπλή συνάντηση  Μητσοτάκη –Τραμπ, η πρώτη στο Λονδίνο στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις 4 Δεκεμβρίου και η δεύτερη στον Λευκό Οίκο στις 7 Ιανουαρίου, με φόντο το μνημόνιο κατανόησης Τουρκίας –Λιβύης,  μπορεί να αποτελεί μια  ελπίδα για την αναζήτηση στηριγμάτων στην υπερδύναμη, ταυτόχρονα όμως μπορεί να αποτελέσει και το εφαλτήριο εγκλωβισμού στης Ελλάδας σε μια λάθος κατεύθυνση .

Η προετοιμασία των συναντήσεων αυτών από την πλευρά της Αθήνας πρέπει να είναι εξαντλητική . Εντός του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν έχει σοβαρά στηρίγματα. Στην καλύτερη περίπτωση η συμμαχία τηρεί ίσες αποστάσεις, αλλά με σαφήνεια στην πράξη έχει πάρει το μέρος της Άγκυρας, τόσο ως προς τη θέση για αποστρατιωτικοποιημένα νησιά, όσο και  ως προς τον εναέριο χώρο και τα χωρικά ύδατα.

 Παράλληλα, το ΝΑΤΟ, παρά τις αντιδράσεις έχει στηρίξει την Τουρκία στην εισβολή της στη Συρία και απλά κάνει θέατρο ο Ερντογάν όταν ζητάει περισσότερα, γιατί αυτή είναι η πολιτική του κουλτούρα. Όταν κερδίζει κάτι περνά στην επόμενη απαίτηση.

Υπό αυτή την οπτική, ο Έλληνας πρωθυπουργός αν θέλει να εισακουστεί στο ΝΑΤΟ και αν αποφασίσει να θέσει την συμπεριφορά της Τουρκίας θα πρέπει , έστω και για φορά στην ζωή του να πρωτοτυπήσει και μπλοκάρει οποιαδήποτε απόφαση του ΝΑΤΟ για τις βαλτικές χώρες , τη Ρωσία, ή οτιδήποτε άλλο, αν δεν πάρει ο ίδιος ανταλλάγματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Και τα ανταλλάγματα να είναι σαφή και χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα παρερμηνείας. Γιατί αν επιδιώξει να πάρει μια δήλωση, είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα επιδιώξει να εμπεριέχει  και τις δικές της, παράνομες όμως θέσεις και είναι βέβαιο ότι θα το πετύχει. Και αν συμβεί αυτό, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη για τα ελληνικά συμφέροντα και ο πρωθυπουργός θα  επιστρέψει στην Αθήνα με μειωμένο πολιτικό κεφάλαιο που μπορεί να χειροτερέψει στην Ουάσιγκτον.  

Η δεύτερη παγίδα ενδεχομένως να στηθεί στον Λευκό Οίκο. Ως θέση αρχής, σωστά η κυβέρνηση επιδίωξε και πέτυχε την συνάντηση στον Λευκό Οίκο . Είναι μια ευκαιρία, με την σωστή προετοιμασία που πρέπει να γίνει στην Αθήνα, η κυβέρνηση  να πετύχει την αποσαφήνιση του ρόλου του Τραμπ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις , γιατί η αλαζονεία του Ερντογάν πηγάζει από στις σχέσεις κορυφής που  έχει αναπτύξει με Πούτιν και Τραμπ, με Μέρκελ και Αγγλία κατά δεύτερο λόγο.  Πολλοί κάνουν λόγο και για ιδιοτελή συμφέροντα του Τραμπ στην Τουρκία, άρα υπάρχει ένας επιπλέον λόγος η Ελλάδα να είναι έτοιμη να αντιδράσεις. Το τι θα πει στην Ουάσιγκτον πρέπει να είναι συνέχεια μιας λογικής, αλλά σκληρής γραμμής στο ΝΑΤΟ. Με απλά λόγια, ούτε περιθώρια για λάθη υπάρχουν, ούτε για γκρίζες πολιτικές ζώνες, ούτε για ασάφεια. Και επιστρέφοντας στην Αθήνα από την Ουάσιγκτον ο πρωθυπουργός πρέπει να ενημερώσει λεπτομερώς το κοινοβούλιο. Σε  αντίθετη περίπτωση και αν υπάρξουν γκρίζες ζώνες, είτε γιατί ο απρεπής Τραμπ θα δημιουργήσει πρόβλημα, είτε γιατί δεν θα θελήσει να στεναχωρήσει τον Ερντογάν, ο πρωθυπουργός θα μετατρέψει την αποτυχία του να διαχειριστεί σωστά το νέο σκηνικό  σε εσωτερικό πρόβλημα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Αποδείχθηκε λάθος, και το είχαμε επισημάνει στο omegapress.gr, η ελληνική κυβέρνηση να υπογράψει άνευ όρων ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα, την συμφωνία για τις βάσεις δηλαδή, αλλά έπρεπε να τύχουν σοβαρής διαπραγμάτευσης.

 Η Τουρκία δεν είναι απρόβλεπτη όπως λανθασμένα ή από άγνοια ισχυρίζονται κάποιοι στην Αθήνα. Είναι απολύτως προβλέψιμη και πάντα προειδοποιεί. Η Ελλάδα έχασε πολύ χρόνο, χρόνια για την ακρίβεια. Δεν είχε ποτέ σχέδιο αποτροπής  και ακύρωσης των τουρκικών δογμάτων. Η ισχύς της Τουρκίας βασίζεται και στην πολιτική αδυναμία της Ελλάδας περισσότερο και λιγότερο στην στρατιωτική της ισχύ, γιατί γνωρίζει ότι η Ελλάδα στρατιωτικά διαθέτει ισχύ , άρα είναι προσεκτικός .

Είναι επίσης σίγουρο, ότι ο Ερντογάν θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει τα τετελεσμένα πριν τις αμερικανικές εκλογές σε ένα χρόνο. Κατά συνέπεια οι επόμενοι μήνες είναι κρίσιμοι γιατί θα διαμορφώσουν το νέο σκηνικό. Αυτό πρέπει να αποτραπεί, αρκεί η Ελλάδα να ενεργοποιηθεί.