Στο εσωτερικό της χώρας η προσοχή της αντιπολίτευσης είναι στραμμένη στο πώς θα πέσει η κυβέρνηση ή πως θα αποτύχει  η κυβέρνηση στις επιδιώξεις και όχι στην αντιμετώπιση του σκοπιανού. Θεωρούν δε ότι με συλλαλητήρια για το σκοπιανό, θα οδηγήσουν τη χώρα σε πολιτική κρίση και την κοινωνία σε διχασμό. Γι αυτό και ο  Κυριάκος  Μητσοτάκης,  στην συζήτηση για τα προαπαιτούμενα στη Βουλή, άφηνε υπονοούμενα για την σταθερότητα της κυβέρνησης. Το σκηνικό του 1989 με κάποιο τρόπο επαναλαμβάνεται.

Η προσοχή της αντιπολίτευσης δυστυχώς είναι στραμμένη στο πως θα κάνει ρίξει ή θα αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και όχι πως θα λυθεί το εθνικό θέμα που λέγεται σκοπιανό. Η εμπειρία του 1989 – σε ότι αφορά τα εθνικά ζητήματα- δεν δίδαξε κανέναν.
Το 1989- 91, την ώρα που η Γιουγκοσλαβία διαλυότανε, η Ελλάδα που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι παράγοντας στην διαμόρφωση των νέων ισορροπιών, ήταν χαμένη στις εσωτερικές αντιπαλότητες. Τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ, ο πόλεμος  του Ανδρέα με τους εκδότες,  έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης ξένων παραγόντων. Ο απρόβλεπτος Ανδρέας (βλέπε 1987) ήταν εκτός παιγνίου,  και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, άκουσε γρήγορα τα όσα θέλησαν Γερμανοί και βρετανοί.
Σήμερα υπάρχει κίνδυνος να επαναληφθεί το ίσιο σκηνικό, την ώρα που τα Βαλκάνια βράζουν ξανά, με τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και την Τουρκία να επιζητούν αλλαγές συνόρων. Η δε μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ-Ρωσία-Ευρώπη, να ανακατεύονται για να ανακατέψουν και πάλι την τράπουλα.
Η ΝΔ αν και διασπασμένη στις απόψεις της για το σκοπιανό επιδιώκει να εμφανιστεί με υπερεθνικό πρόσωπο , για να πέσει όλη η ευθύνη των τελικών αποφάσεων στην κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι αξιοποιώντας την στάση του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ, προσπαθούν να στηρίξουν όλη την τακτική τους. Όμως Μητσοτάκης, Σαμαράς και Καραμανλής εκφράζουν τις διαφορετικές απόψεις ή πτυχές του προβλήματος. Ειδικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, «αδιαφορεί» για την προϊστορία, για το γεγονός ότι η κυβέρνηση  του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το κληρονόμησε στους επόμενους, αδυνατώντας να το λύσει  στην αρχική κρίσιμη φάση του.
Και το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να μεγιστοποιήσει το πιθανό κόστος της κυβέρνησης, λέγοντας ουσιαστικά ότι δεν πρέπει ο Αλέξης Τσίπρας να  πιστωθεί μια επιτυχία.
Ολ αυτά όμως δεν συνυπολογίζουν το ενδεχόμενο μιας κανονικής και αληθινής επιτυχίας. Που αν προκύψει αυτοί θα είναι συνολικά απέξω, θα είναι μάλιστα αντίπαλοι της λύσης.
Επιστροφή στο 1915 και στο 1989
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν προσπαθούσε να μεγαλώσει την Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας και την Τουρκία αλλά και την αλλαγή συνόρων και κρατών στα Βαλκάνια, αντιμετώπισε την λυσσασμένη αντίσταση του γερμανόφερτου Παλατιού και της τότε αντιπολίτευσης, δεξιών και αριστερών. Αν και είμαστε σε άλλες εποχές, το σκηνικό θυμίζει κάτι από την δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα. Η Τουρκία απειλεί, η Τουρκία ρίχνει λεφτά στα Βαλκάνια, οι χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, είναι σε αναταραχή και ο αλβανικός εθνικισμός μεγαλώνει. Ο Αλέξης Τσίπρας ασχολείται με αυτό το πελώριο εθνικό ζήτημα, την ώρα που μπήκαμε στην τελική ευθεία για το τέλος των μνημονίων. Και σύσσωμη οι «μένουμε Ευρώπη» κάνουν ότι μπορούν για να μην πετύχει η κυβέρνηση, για να επιστρέψουν στην εξουσία. Δυστυχώς όπως τότε έτσι και τώρα, ένα κομμάτι της Αριστεράς  μάχεται κατά της σημερινής κυβέρνησης, ωσάν αν είναι αυτός ο αντίπαλος της. Μόνο που βλέπουμε ξέφωτο και ας βάζουν τόσα εμπόδια…

Αρχιεπισκοπή Αχρίδος

Η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, έδειξε ότι η κυβέρνηση μπορεί να δημιουργήσει κλίμα  ενότητας παρά το γεγονός ότι ικανός αριθμός ιεραρχών αντιπαλεύει την κυβέρνηση. Το ίδιο έδειξε και η συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Το σκοπιανό άλλωστε και η λύση που διαφαίνεται   δεν δημιουργεί προβλήματα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία της ΠΓΔΜ όπως έχουμε γράψει και πάλι , έχει αποδεχθεί να ονομαστεί Αρχιεπισκοπή Αχρίδος (παλαιά ονομασία) , κάτι με το οποίο συμφωνεί η Εκκλησία της Ελλάδας και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δεν υπάρχει τίποτα το …μακεδονικό δηλαδή. Και αυτό είναι μια πρώτη ένδειξη των διαθέσεων που επικρατούν στα Σκόπια.