Του Σωτήρη Σιδέρη

O υπουργός εξωτερικών δεν διατυπώνει δημόσια τις θέσεις της κυβέρνησης ισχυριζόμενος ότι αν το κάνει θα αποκαλυφθεί η διαπραγματευτική τακτική της χώρας. Αστεία δικαιολογία, γιατί στο θέμα της ονομασίας είναι τα πάντα γνωστά, το μόνο άγνωστο είναι η ύπαρξη ισχυρής πολιτικής βούλησης να επιλυθεί το πρόβλημα ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος.
Και μάλιστα να υπάρξει συνολική λύση , δηλαδή μια ονομασία έναντι όλων (πράγμα που μάλλον δεν θα υπάρξει και η κυβέρνηση το ξέρει), λύση στο θέμα των παραγώγων, των εμπορικών ονομασιών, της ταυτότητας. Οι κινήσεις –μανούβρες το Κοτζιά και συνολικά της κυβέρνησης, δεν θα  της βγουν σε καλό.  Άλλο τακτική , άλλο τακτικισμοί. Άλλο πράγμα η ύπαρξη σχεδίου, άλλο πράγμα , άλλο το παραμύθι ότι έχουμε σχέδιο. Όποιος έχει το θέτει σε δημόσια κρίση και το υπερασπίζεται. Όποιος επικαλείται συνεχώς σχέδιο, απλά δεν έχει και περιμένει την κατεύθυνση του ανέμου για να κινηθεί ανάλογα.

Ο πρόεδρος της ΝΔ  Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δηλώνει δημόσια τη θέση του, με την επίσης αστεία δικαιολογία ότι, πρώτα πρέπει να καταθέσει κοινή πρόταση η κυβέρνηση , ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ και μετά να τοποθετηθεί ο ίδιος. Τα κόμματα ευθύνης όπως θεωρεί το κόμμα του ο Μητσοτάκης, πρωτοπορούν δεν γίνονται ουρά.
 Ήδη η πολιτική βούληση απουσιάζει , ακριβώς στο όνομα του πολιτικού κόστους. Και σαν να  μην έφθαναν όλα αυτά, ο Νίκος Κοτζιάς με απίστευτη υποκρισία και κυνισμό δηλώνει ότι κατά την ψηφοφορία στη βουλή για το θέμα της ονομασίας , όταν δηλαδή υπάρξει συμφωνία, τα κόμματα οφείλουν να αυτοκαταργηθούν και να υπάρξει πλειοψηφία βουλευτών και όχι κομμάτων! Ο άνθρωπος που υπηρέτησε τον κομματισμό , την σιδηρά κομματική πειθαρχία, όχι μόνο  στο ΚΚΕ, αλλά και ως συνεργάτης , κατά διαστήματα του Γ. Παπανδρέου , ζητά πράξεις υπευθυνότητας από τους άλλους, όταν ο ίδιος κινείται , ενίοτε ανεύθυνα.
Ο ΥΠΕΞ έχει καταθέσει τρείς προτάσεις στα Σκόπια για την ονομασία του γειτονικού κράτους κατά συνέπεια δεν λέει αλήθεια ότι δεν υπάρχουν προτάσεις. Ο ίδιος δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια ούτε για τα ονόματα, ούτε για το αν δέχεται γεωγραφικό προσδιορισμό, π.χ. Βόρεια Μακεδονία (που δεν δέχεται  η Βουλγαρία) ακριβώς για να μπορεί ο ίδιος να ελίσσεται ανάλογα με το κλίμα και τις εξελίξεις, δηλαδή να κάνει εύκολα στροφές , ενώ ζητά από τους  άλλους να δεσμευθούν δημόσια, οπότε τα περιθώρια ελιγμών τους θα είναι μηδενικά.
Είναι ταυτόχρονα φαιδρό το επιχείρημα του Μητσοτάκη ότι η κυβέρνηση έχει την ευθύνη της διαπραγμάτευσης, άρα μόνο η κυβέρνηση οφείλει να κάνει προτάσεις. Με την στάση του αυτή ο Μητσοτάκης , ήδη έχει μπει στο μικροκομματικό παιχνίδι  απαιτώντας κοινή θέση κυβέρνησης ΑΝΕΛ για να επιβεβαιωθεί η δεδηλωμένη, ελπίζοντας σε πτώση της κυβέρνησης και όχι σε λύση της εκκρεμότητας με την ΠΓΔΜ. Ωστόσο και ο Μητσοτάκης θα πέσει στην παγίδα που στήνει για τους άλλους . Γιατί θα υποχρεωθεί να πάρει θέση όταν οι διεθνείς πιέσεις θα οξυνθούν και θα δρομολογείται όχι μόνο η ένταξη στο ΝΑΤΟ αλλά και η έναρξη ενταξιακών  διαπραγματεύσεων ΕΕ –ΠΓΔΜ, όπως και της Αλβανίας. Η απουσία επεξεργασμένων θέσεων από τη ΝΔ και η τακτική του στρουθοκάμηλου θα της στοιχίσουν και πολιτικά. 
Αν το κλίμα οξύνεται ήδη με κοινή ευθύνη των Κοτζιά και Μητσοτάκη πριν καν εισέλθουμε στην κανονική περίοδο διαπραγματεύσεων, ας φανταστούμε τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Ας συγκρατήσουμε καταρχάς την δήλωση του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζάεφ ότι οι σλαβομακεδόνες «δεν είμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μ. Αλεξάνδρου», απαντώντας σε ανάλογη δήλωση –προτροπή του Αλέξη Τσίπρα για να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις. Δηλαδή θεωρούν ως υποχώρηση και συμβιβασμό να μας επιτρέψουν να θεωρούμε και δικό μας τον στρατηλάτη, δηλαδή Έλληνα, γιατί η δήλωση αμφισβητεί τον πυρήνα του εθνικισμού των Σκοπίων ότι δηλαδή ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας.
Αυτό που συζητείται στο παρασκήνιο είναι η νέα ονομασία  , μάλλον Νέα Μακεδονία ή Nova Macedonia, αμετάφραστη θα είναι για τους διεθνείς οργανισμούς και θα παραμείνει το συνταγματικό όνομα για τις διμερείς σχέσεις με τα άλλα κράτη και για εσωτερική χρήση. Η πρόταση αυτή φυσικά δεν είναι νέα , είναι παλιά και είχε απορριφθεί από την Αθήνα.
Κατά συνέπεια οδεύουμε σε μια κρίσιμης πολιτικής σημασίας διαπραγμάτευση, όχι με κλειστά χαρτιά , αλλά με κλειστά μυαλά με τακτικισμούς και μυθεύματα , με κρυφτούλι και όχι με θάρρος και ευθύνη.