Με πολλές τυμπανοκρουσίες, με πολύ βιασύνη και πολλές προχειρότητες για τις οποίες οι Ινδοί  κυρίως είχαν έντονες επιφυλάξεις και με πολλά έξοδα , πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών. Πέραν της συνάντησης , που ήταν πολύ αμήχανη, πραγματοποιήθηκε και ένα συνέδριο επιστημόνων που χάθηκε . Κανείς δεν έμαθε τίποτα. Το συνέδριο έγινε βιαστικά και πρόχειρα για να νομιμοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο , το πολιτικό καπέλωμα μιας συνάντησης που ξεκίνησε εντελώς αντίστροφα. Δηλαδή πρώτα έπρεπε να μιλήσουν και να συναντηθούν οι άνθρωποι του πολιτισμού και οι ιστορικοί και αφού διαμορφώσουν την ατζέντα και το περιεχόμενο του Φόρουμ, να συναντηθούν  στη συνέχεια οι πολιτικοί. Κορυφαίος πανεπιστημιακός χαρακτήρισε το εν λόγω φόρουμ ως «βιασμό του πολιτισμού από την πολιτική». 

Τέλος πάντων έγινε. Ως τίτλος χρησιμοποιήθηκε μια φράση του ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά περί  ήπιας ισχύος. Με τη διαφορά ότι η εν λόγω θεώρηση φυσικά και δεν ανήκει στον Κοτζιά,  όπως και η ιδέα του Φόρουμ,  αλλά στον κορυφαίο Αμερικανό καθηγητή Ζόζεφ Νάϊ , ο οποίος από το 1990 καθιέρωσε την διάκριση μεταξύ της σκληρής ισχύος, της στρατιωτικής ισχύος δηλαδή, με την ήπια ισχύ. Η οποία δεν αναφέρεται μόνο στον πολιτισμό , αλλά και σε μια σειρά παράγοντες που καθιστούν μια χώρα ελκυστική και δυναμική, ώστε να μπορεί να επηρεάζει τις εξελίξεις υπέρ της.  

Το να  δημιουργήσουν δέκα χώρες με αρχαίο πολιτισμό ένα φόρουμ διαλόγου  δεν είναι αρνητικό, αρκεί να καταλάβει ο κόσμος για ποιόν λόγο γίνεται , ώστε να μην γίνει ένα μνημόσυνο πολιτισμών, αλλά μια εναρκτήρια τελετή για μια νέα σχέση. Αρκεί να υπάρχει προετοιμασία και να μην προκαλούνται πολιτικά προβλήματα  πριν καν γεννηθεί ο θεσμός. Γιατί αν για παράδειγμα συμμετείχε το Ισραήλ, δεν θα έπαιρνε μέρος το Ιράν, ούτε η Αίγυπτος, οπότε αποκλείστηκε το Ισραήλ. Άρα το λάθος υπήρχε πριν καν  ξεκινήσει το Φόρουμ.  Το κυνήγι όμως του εφήμερου επαίνου για την ικανοποίηση του Εγώ  κυριαρχεί έναντι της λογικής. 

Τι θα περιλαμβάνει αυτός ο διάλογος στη σύγχρονη εποχή, πως θα διασυνδέονται σήμερα οι χώρες αυτές είναι άγνωστο. Ακόμη πιο θολό είναι το μέλλον του φόρουμ αν αναλογιστεί κανείς ότι σχεδόν στο σύνολό τους οι χώρες αυτές, η Ελλάδα, η Κίνα, η Αίγυπτος, η Βολιβία, η Ινδία, το Ιράκ, το Ιράν, η Ιταλία, το Μεξικό και το Περού , αντιμετωπίζουν μείζονα προβλήματα πολιτικά, οικονομικά και σαφώς πολιτισμικά. Κατά συνέπεια αποτελεί ερώτημα πως μπορεί να υπάρξει παραγωγική πολιτική που θα προσδώσει ενδιαφέρον και περιεχόμενο στην συγκεκριμένη πρωτοβουλία. 

Έτσι , ακόμη πιο αμήχανη θα είναι η επόμενη συνάντηση στη Βολιβία. Και μετά θα αρχίσει ο εκφυλισμός….