Έντονη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα  στις  ομαδοποιήσεις  διπλωματικών υπαλλήλων, αλλά και στις σχέσεις τους με παράγοντες της ΝΔ.  Διπλωμάτες , εν ενεργεία μάλιστα, συναντώνται όλο και συχνότερα στην Αθήνα και εκτός Ελλάδας  με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων για τις πολιτικές εξελίξεις, την κατάσταση στο υπουργείο Εξωτερικών και τις προσωπικές τους υποθέσεις φυσικά. Κάποιοι μάλιστα υπηρετούν σε σημαντικές θέσεις. Το κυνήγι της «καλής» πρεσβείας ήταν και παραμένει διαχρονική αξία στο υπουργείο Εξωτερικών. Όπως και η πρόσδεση με τα κόμματα για την αναγκαία πολιτική στήριξη. 

Τι σημαίνει αυτό; Με απλά λόγια πολλοί εξ αυτών νοιώθουν αβυσσαλέο μίσος για την σημερινή κυβέρνηση και θεωρούν , όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκη ή ο Κώστας Σημίτης, ότι αν γίνουν εκλογές το συντομότερο, όπως εύχονται και ελπίζουν, οι ίδιοι θα αναλάβουν κρίσιμα πόστα και θα συμβάλλουν να επανέλθει η χώρα στην «κανονικότητα» όπως διατείνεται η σημερινή αντιπολίτευση.  

Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι οι εξελίξεις θα δρομολογηθούν πολύ σύντομα. Σε απλά ελληνικά «κανονικότητα» σημαίνει επιστροφή στο παρελθόν , στη νομοθέτηση υπέρ της διαπλοκής , υπέρ των συμφερόντων των λίγων, στο κουκούλωμα σκανδάλων και τοποθετήσεις κατά πως τους βολεύουν  .  Προφανώς αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα.  

 Όλα αυτά μπορεί να σημαίνουν πολλά , μπορεί  και τίποτα. Πολλά ως προς τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα οργανώνει τις δυνάμεις του. Και όσο το πολιτικό σύστημα και οι υπουργοί Εξωτερικών συγκεκριμένα, δεν εμπνέουν και δεν έχουν όραμα,  αλλά αναλώνουν τις δυνάμεις τους στις  ειδικές σχέσεις τους με  τα ΜΜΕ και στην υπηρέτηση των προσωπικών τους  αυταπατών ,  τότε αναπτύσσονται παράλληλα συστήματα και παράκεντρα που στο πυρήνα τους  έχουν την ιδιοτελή στάση. Όταν ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών δημιουργεί προσωπικό μηχανισμό είναι απολύτως φυσιολογικό  , ότι και κάποιοι άλλοι θα δημιουργήσουν άλλους μηχανισμούς. Όπως έλεγε ο πρώην βουλευτής Βαγγέλης Παπαχρήστος  ένας υπουργός,  ή εμπνέει  και όλοι τον σέβονται και στοιχίζονται στο όραμα που είναι όραμα της χώρας ή κάνει προσωπικούς μηχανισμούς οπότε όλοι τον μιμούνται και κάνουν τους δικούς τους μηχανισμούς. Και αυτή η κατάσταση διαπερνά κάθετα ένα υπουργείο , έλεγε χαρακτηριστικά, πολλά χρόνια πριν. 

Προφανώς και δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης ως προς τον πατριωτισμό ή τις αγωνίες των διπλωματών για τη χώρα. Ούτε κανείς τους κατηγορεί που μιμούνται τον υπουργό τους Κοτζιά. Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Όμως ο ρεβανσισμός δεν είναι καλός οδηγός για κανέναν . 

Ταυτόχρονα όλα αυτά δεν σημαίνουν και τίποτα το ιδιαίτερο , με την έννοια ότι απλά διαιωνίζεται ένα παιχνίδι σε έναν ακόμη κρατικό μηχανισμό που δεν διαθέτει επιρροή για να αλλάξει κάτι, απλά στοιχίζεται πίσω από τον κομματισμό που όλοι στην Ελλάδα καταδικάζουν αλλά όλοι είναι δέσμιοί του.