Η τοποθέτηση ενός πρέσβη , αντανακλά το ενδιαφέρον, το ειδικό βάρος και το κύρος που έχει η χώρα υποδοχής. Στην περίπτωσή μας, η τοποθέτηση  της Κ. Γκιλφόϊλ στην Αθήνα, αντανακλούσε το μηδενικό κύρος και το μηδενικό ειδικό βάρος της Ελλάδας, είτε ως σύμμαχος των ΗΠΑ, είτε ως χώρα της ΕΕ.

Πριν την Γκιλφόϊλ στην πρεσβεία των ΗΠΑ τοποθετήθηκε ο Τζωρτζ Τσούνης. Συμπαθής ελληνοαμερικανός, αλλά με μηδενικό διπλωματικό εκτόπισμα που περιφέρονταν ανά την Ελλάδα δηλώνοντας υπερήφανος για την καταγωγή του, ενίοτε με βερμούδα και σαγιονάρες. Αλλά ως εκεί.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα την οποία οι ΗΠΑ επί Μητσοτάκη την αντιμετωπίζουν ως θυγατρική τους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι δουλικός και δεν συζητά ποτέ την πολιτική των ΗΠΑ, απλά την υπηρετεί. Είναι μάλιστα τόσο ασήμαντος που ο Τραμπ δεν έκανε όχι συνάντηση μαζί του, αλλά ούτε ένα τηλεφώνημα.

Η Γκιλφόϊλ βρέθηκε στο κατάλληλο περιβάλλον και συμπεριφέρθηκε ανάλογα. Όλα αγοράζονται και όλα πουλιούνται. Η διπλωματική αβρότητα είναι ανώφελη σε μια χώρα που η επιχειρηματική τάξη είναι κατσαπλιάδικη και κρατικοδίαιτη. Έτσι, είτε είχε να κάνει με κυβερνητικούς αξιωματούχους , είτε με επιχειρηματίες, ένοιωθε ότι βρίσκεται σε αποικία. Ιδιωτικά αεροσκάφη, πριβέ πάρτι, δώρα και λομπίστες. Αλλά διπλωματία μηδέν.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι μια πολιτική αλλαγή θα καταφέρει να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια της χώρας, που βουλιάζει μαζί με την Γκιλφόϊλ...