Σπύρος Σουρμελίδης 

Τα μέλη  της ΕΣΗΕA απέρριψαν την πρόταση για ενοποίηση  με την ΕΣΠΗΤ (Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου), αποδεικνύοντας για μία ακόμα φορα οτι η κυρίαρχη αντίληψη στον κλάδο ήταν και παραμένει συντεχνιακή. Οσο λιγότεροι, τόσο το καλύτερο, όσο πιο λίγοι τόσο πιο…προνομιούχοι. Μόνο που οι καιροί αλλαξαν, προνόμια δεν υπάρχουν το Ταμείο υπάρχει συγκυριακά. Και όμως… Η υπόθεση της δημιουργίας μιας ενιαίας δημοσιογραφικής πανελλαδικής ένωσης έχει αποτύχει διαχρονικά, είναι μια συζήτηση που έχει ξεκινήσει απο τον …προηγούμενο αιώνα (κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90).  Η ΠΟΕΣΥ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών) κάλυψε την ανάγκη της συντονισμένης δράσης των πολλών δημοσιογραφικών ενώσεων της χώρας.  Την ώρα που μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν μία (πρωτοβάθμια) Ένωση δημοσιογράφων, στην Ελλάδα πασχίζαμε  να υπάρξει τουλάχιστον συνεργασία.

Κάπου το 1997-98 υπήρξε η συζήτηση για την δημιουργία ενός συνδικάτου Τύπου, που θα ένωνε, πρωτοβάθμια,  ολες τις κατηγορίες εργαζομένων στον χώρο των ΜΜΕ και μάλιστα σε πανελλήνιο επίπεδο.   Αυτή η συζήτηση ξεκίνησε με πρωτοβουλία του νεοιδρυθέντος τότε “Δούρειου Τύπου” με πρωτεργάτη τον μακαρίτη Φαίδωνα Λεοντόπουλο (αλλά και με την συμμετοχή πολλών συναδέλφων, μεταξύ αυτών και ο υπογράφων).  Το βασικό αντεπιχείρημα ηταν τα…λεφτά! Δηλαδή η ύπαρξη ενός πλούσιου (τότε) ταμείου του ΕΔΟΕΑΠ, που εξασφάλιζε πραγματικά , εξαιρετικά προνόμια  για τα μέλη της ΕΣΗΕΑ. Οι αλλες Ενώσεις ηταν “φτωχότερες” , λειτουργούσαν ακόμα και ως Ταμείο που μοίραζε μέρισμα στα μέλη τους.  Η συζήτηση που προκάλεσε ο “Δούρειος Τύπος” ήταν μάλλον πρόωρη για τις αντιλήψεις της εποχής, οπως και για τις πραγματικότητες. 

Η ιδέα , για την δημιουργία πανελλήνιου Συνδικάτου εργαζομένων στα ΜΜΕ, πολεμήθηκε, έγιναν ακόμα και αναλογιστικές μελέτες για να αποδεχτεί οτι δεν ήταν προς το συμφέρον τον μελών της ΕΣΗΕΑ.  Πολύ σύντομα φάνηκε πόσο χρήσιμη  ήταν  αυτή η ιδέα απο πολλές απόψεις.  Το 2001, όταν έγινε η συζήτηση για τροποποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, η ΕΣΗΕΑ , το Ταμείο της δηλαδή  , βρέθηκε επίσης στο στόχαστρο. Ηταν ενα Ταμείο μιας μικρής ομάδας εργαζομένων με εξαιρετικά προνόμια.  Η περίφημη προσπάθεια της κυβέρνησης Σημίτη (Γιαννίτση) ηταν πρακτικά προσπάθεια περικοπής συντάξεων  και οχι μιας ουσιαστικής αλλαγής της δομής του ασφαλιστικού.

Μετά τις αντιδράσεις ήρθε η λύση Ρέππα, που ηταν  επιμέρους ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό. Μια απο αυτές ήταν και η τροποποίηση το ασφαλιστικό των δημοσιογράφων με την δημιουργία του ταμείου Τύπου. Διασώθηκε όμως ο ΕΔΟΕΑΠ.   Το δίδαγμα ηταν ότι όσο πιο λίγοι τόσο το χειρότερο, απο κάθε άποψη.  
Πρώτον γιατί η δύναμη αντίστασης ήταν μικρή (λίγοι ασφαλισμένοι με προνόμια που δεν είχαν άλλες κοινωνικές ομάδες). 
Δεύτερον γιατί το μικρότερο Ταμείο ηταν περισσότερο εκτεθειμένο στους οικονομικούς κινδύνους.
Οταν ήρθε η χρεοκοπία, οι πραγματικότητες αυτές, αποκαλύφθηκαν πλήρως.

Ο ΕΔΟΕΑΠ σώθηκε (απο ρυθμίσεις ενοποίησης του νόμου Κατρούγκαλου) λόγω της παρέμβασης δημοσιογράφων-στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ως εξαίρεση. 
Είναι πάντα στο στόχαστρο , τα λεφτά έρχονται δύσκολα , όλο και  δυσκολότερα. Και όσο περνά ο καιρός με τις αλλαγές που συμβαίνουν στις εργασιακές σχέσεις, στον τρόπο λειτουργίας των εταιρειών που ασχολούνται με την ενημέρωση , με τις νέες νομοθεσίες και με τις διαρκείς μεταπτώσεις του ασφαλιστικου, το Ταμείο θα είναι διαρκώς όλο και πιο ευάλωτο. 

Η απόφαση των μελών της ΕΣΗΕΑ να μην θέλουν να μεγαλώσουν την δύναμη κρούσης, να μην θέλουν να εντάξουν περισσότερες δυνάμεις , να μην θέλουν την συνεργασία με όλες τις ομάδες εργαζομένων, κάνουν τη θέση μας ασθενέστερη.  Κάποια στιγμή η θέση των δημοσιογράφων θα γίνει θνησιγενής.

Η αντίληψη τη συντεχνίας είναι ήδη παρωχημένη. 

Ας δούμε τα νούμερα της συμμετοχής. Και αν μπορεί η νέα διοίκηση να δεί αναλυτικά την δομή της ψηφοφορίας, μάλλον θα διαπιστώσει οτι ο νεότερος πληθυσμός απομακρύνεται απ την ΕΣΗΕΑ. Γιατί πολύ απλά δεν βρίσκει κάποιο όφελος. Η αντίληψη που κερδίζει έδαφος (όχι μόνο στην δημοσιογραφία) είναι πως ο καθένας κάνει τη δουλειά μόνος του. Οτι πετύχω το πετυχαίνω μόνος μου.  Η τεχνολογία βοηθά την ανάπτυξη αυτής της άποψης. Η συντεχνίες έχουν πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Δυστυχώς η συντεχνιακή αντίληψη θα πεθάνει τελευταία. 

Υ.Γ: Για την ιστορία, η ψηφοφορία για την ενοποίηση ΕΣΗΕΑ-ΕΣΠΗΤ :

ΨΗΦΙΣΑΝ: 2813
ΝΑΙ: 1171
ΟΧΙ: 1164
ΑΚΥΡΑ/ΛΕΥΚΑ: 478        
Δεδομένου ότι, σύμφωνα με το άρθρο 27 παρ. 2 του Καταστατικού, η απόφαση δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία των ¾ εκείνων που ψήφισαν, η Γενική Συνέλευση απέρριψε την πρόταση για τη συγχώνευση της ΕΣΗΕΑ με την ΕΣΠΗΤ.