Η Δικαιοσύνη ασχολείται ήδη  με το δράμα της Πάτρας, ενώ η Αστυνομία έχει διερευνήσει ενδελεχώς το όλο θέμα. Οι εικόνες όμως που βλέπουμε εδώ και βδομάδες, δείχνουν ότι το κυνήγι μαγισσών, είναι πάντα επίκαιρο.   Οπως και οι ...τηλεδίκες και τηλεκαταδίκες.
Οι ανακριτικές  αρχές  κατηγορούν την Ρούλα Πισπιρίγκου,  για την ανθρωποκτονία της κόρης της Τζωρτζίνας. Ενώ έχουν πεθάνει και τα 2 άλλα παιδιά  της οικογένειας. 

Τα  έως τώρα γνωστά στοιχεία που  έχουν στα χέρια τους οι ανακριτικές αρχές, δείχνουν οτι πρόκειται για ενα δράμα, με μια μητέρα να κατηγορείται  για τον θάνατο του ενός παιδιού της. 

Όμως ο χειρισμός του θέματος απο μέρος των ΜΜΕ, δυστυχώς παραπέμπει σε μια κοινωνία αγριότητας που δεν έχει σχέση με το κράτος δικαίου. 

Τα περί τεκμηρίου της αθωότητας της Ρούλας Πισπιρίγκου είναι παραμύθια απο την ώρα που η ενοχή  της μητέρας έχει προαναγγελθεί και το μόνο που μένει πλέον είναι η εξαγγελία της ποινής πάλι απο δημοσιογράφους, δημοσιολόγους και ...αστυνομικούς. Οι οποίοι μάλιστα προαναγγέλλουν ότι υπάρχουν συνένοχοι  και άλλα στοιχεία τα οποία είναι υπο διερεύνηση.

Το κλίμα αυτό οδηγεί και πάλι στο γνωστό προσφιλές θέμα της ΝΔ. Μήπως πρέπει να αυστηροποιήσουμε ολες τις ποινές Μήπως  να ξαναθυμηθούμε και την ποινή του θανάτου; 

Η μανία του όχλου έχει πάντα κάποιες εξηγήσεις. Η μανία ανθρώπων που έχουν εξουσία στα χέρια τους είναι όμως πάντα ύποπτη.

Η Πισπιρίγκου είναι στα χέρια της Δικαιοσύνης, η μανία δεν έχει νόημα, δεν πρέπει να δικάσει ούτε να καταδικάσει. Εχουμε δικαστήρια και νόμους. Η μήπως όχι;