Τα όσα θλιβερά έγιναν στο Πολυτεχνείο χαροποίησαν μόνο τους πολέμιους της μνήμης του Πολυτεχνείου , τους αρνητές των γεγονότων, αυτών που υποστηρίζουν ότι δεν υπήρξαν ποτέ νεκροί.  Χαροποιούν όσους επί 45 και πλέον έτη προσπαθούν να αμαυρώσουν την ημέρα μνήμης. Χαροποιούν όλους κείνους που υποστηρίζουν ότι η χούντα έκανε καλό στην Ελλάδα. 

και δεν είναι και τόσο τυχαίο οτι και φέτος είχαμε αναλύσεις για το ποιός προκάλεσε την εξέγερση στη βάση της γνωστής θεωρίας οτι όσοι μπήκαν στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973 έφεραν τη χούντα του Ιωαννίδη. Η οτι η εξέγερση δεν έγινε απο τον λαό, ο οποίος ηταν πάντα κομπάρσος. 

Δύσκολα θυμάται κανείς μια επέτειο που να μην έχουν γίνει έκτροπα   στο όνομα της “αληθινής επανάστασης” ή της “αληθινής έκφρασης” του νοήματος της εξέγερσης.   Όσο περνούν  τα χρόνια,  αυτοί οι αυτόκλητοι εκφραστές του “αληθινού νοήματος” της εξέγερσης , δεν έχουν καμία σχέση ούτε καν με την μνήμη. Γι αυτό και κάποιοι τέτοιοι χθες κτύπησαν τον Νίκο Μανιό, έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε κατά της χούντας, που ήταν στο Πολυτεχνείο, που φυλακίστηκε και εξορίστηκε.  
Δυστυχώς η επιχείρηση αμαύρωσης της επετείου είχε κατά καιρούς αποτελέσματα. Γιατί  στόχος ήταν και είναι η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου να σβηστεί από την μνήμη, να  μην αποτελεί εθνική επέτειο  όπως οι άλλες. Στην σημερινή εποχή, υπάρχει και ένας ακόμα κίνδυνος. Αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται σαν “αληθινοί επαναστάτες” , να είναι απέναντι από τα προτάγματα και τα αιτήματα τ