Αίσθηση  και απορίες προκαλεί μια ανακοίνωση «ομάδας  συγγενών των θυμάτων της τρομοκρατίας» για την υπόθεση Κουφοντίνα.

Εκ των προτέρων διευκρινίζεται ότι είναι δικαίωμα , απόλυτα σεβαστό συγγενείς θυμάτων τρομοκρατικών ενεργειών, να προβαίνουν σε δημόσιο σχολιασμό των εξελίξεων και να παίρνουν θέση. Ωστόσο για ποιο λόγο υπογράφουν την ανακοίνωση ως «ομάδα» και όχι με το ονοματεπώνυμό τους, ώστε να καταστεί διαφανής η θέση τους και φυσικά να διαβάσουν και να ενημερωθούν όλοι για  αυτές.

Η ανωνυμία υπονομεύει την ίδια τους τη θέση. Ευχή όλων η ανακοίνωση να μην είναι κατασκεύασμα κάποιων καθότι αυτό προκύπτει , έστω και κατ ελάχιστο από το γεγονός ότι υπογράφει «ομάδα», πράγμα που σημαίνει ότι ενδεχομένως υπήρξαν και αρνήσεις. Πέραν αυτών , παραβλέπουμε ότι οι απόψεις τους είναι σχεδόν πανομοιότυπες με αυτές του Μεγάρου Μαξίμου. Δικαίωμά τους αναφαίρετο, αλλά αν ξέραμε ποιοι υπογράφουν , δεν θα υπήρχε καμία απορία και κανένα ερωτηματικό.
           

Η ανακοίνωση

 
«Εμείς, οι συγγενείς των δεκάδων θυμάτων του δολοφόνου, - νεκρών και τραυματιών- παρακολουθούμε όλο το τελευταίο διάστημα την υπόθεση της απεργίας πείνας του. Παρακολουθούμε την κατάσταση της υγείας του όπως τη διαβάζουμε από τα Μέσα και παρακολουθούμε και ο,τι λέγεται και γράφεται για το θέμα.
Θα θέλαμε πολύ να μην το κάνουμε.
Αλλά δεν γίνεται. Κάθε μέρα ξυπνάμε και λέμε «σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι άλλο, παιδιά, δουλειά, κάτι» και μετά κρυβόμαστε από τα παιδιά μας, από τους ανθρώπους που μας αγαπούν, τους διώχνουμε σχεδόν, για να δούμε τι κάνει ο δολοφόνος. Και την άλλη μέρα πάλι.
Κάθε είδηση, κάθε ανακοίνωση ξαναζωντανεύει όλες τις μνήμες και όλο τον πόνο με τον οποίο έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε για να έχουμε ζωή.
Θυμόμαστε τις στιγμές που ζήσαμε με τους δικούς μας και πως θα θέλαμε λίγο ακόμα, θυμόμαστε όλες τις φορές που… δεν ήταν, στα σημαντικά της ζωής μας. Θυμόμαστε και το αίμα. Τόσο πολύ αίμα. Που οι περισσότεροι από μας, επειδή είμασταν μικροί, δεν είχαμε δει ούτε στα έργα και το είδαμε για τον μπαμπά, τον γιο, το σύζυγο, τον αδερφό. Και όλες αυτές οι μνήμες πονάνε. Και μας απομακρύνουν από τους τωρινούς δικούς μας, οι οποίοι όσο και να προσπαθούν, όσο και αν μας αγαπούν, δεν μπορούν να καταλάβουν…
Και θέλουμε να πούμε μόνο τρία πράγματα:
1. Προς το δολοφόνο:
Παρά το γεγονός ότι δολοφόνησε τους ανθρώπους μας, τον καλούμε να υποχωρήσει από το αίτημά του και να ζήσει. Το να πεθάνει δεν θα φέρει κανέναν από τους δικούς μας πίσω.
2. Προς όσους καλούν το κράτος να υποχωρήσει για να μην πεθάνει ο δολοφόνος:
Σας καλούμε, αντί να ζητάτε την υποχώρηση του κράτους, να ζητήσετε από το δολοφόνο να διακόψει την απεργία πείνας. Το δίκιο του, αν θεωρείτε ότι έχει, ας το βρει στα δικαστήρια.
3. Προς όλους:
Το Κράτος Δικαίου είναι ακρογωνιαίος λίθος της έννομης τάξης. Δεν εκβιάζεται, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει τίποτα πάνω στο οποίο να βασιστούμε όλοι εμείς, που σε αντίθεση με τον δολοφόνο, πιστεύουμε στη Δημοκρατία και τον τρόπο λειτουργίας της.
Και κάτι τελευταίο προς όλους αυτούς που κάνουν δηλώσεις και διαδηλώσεις για τον δολοφόνο:
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Αναρωτιόμαστε εάν το έχετε σκεφτεί έστω και μία φορά. ».