Η επίδειξη δύναμης δεν υποκρύπτει πάντα καινοτόμες πολιτικές και ιδέες. Ενίοτε υποδηλώνει και μειονεξία.

Κάπως έτσι πρέπει να υποδεχθούμε την επιχειρούμενη προσπάθεια του Ερντογάν να αλλάξει το όνομα του Αιγαίου Πελάγους σε «Θάλασσα των νησιών»,  αποδεχόμενος την επινόηση του απόστρατου ναυάρχου Τζιχάντ Γιαϊτζί. Ο οποίος σίγουρα γνωρίζει πως όταν το Αιγαίο ήταν ένας σπουδαίος πολιτισμός, ούτε η ονομασία Τούρκος και Τουρκία δεν υπήρχαν στον κόσμο.
Το Αιγαίο δεν είναι περιτύλιγμα που μπορεί κάποιος να αλλάξει και να το σερβίρει με το δικό του όνομα. Το όνομά του χάνεται στα βάθη του χρόνου.  Προέρχεται  από τον βασιλιά Αιγέα, της Αθήνας και πατέρα του Θησέα, ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο.  Αλλά δεν είναι μόνο ο μύθος. Είναι ο Αιγιακός πολιτισμός που άφησε τεράστια επιτεύγματα στον πολιτισμό, στην σκέψη με τους σοφούς της , τις σχολές της που ακόμη και σήμερα διδάσκονται στα πανεπιστήμια και στολίζουν θαυμάσια μουσεία.

Όσες Γαλάζιες Πατρίδες και να επινοήσουν, όσους Ερντογάν και αν εκλέξουν, όσους χάρτες και να κυκλοφορήσουν το Αιγαίο δεν θα αλλάξει. Γιατί δεν είναι μια απλή θάλασσα, είναι ένας ολόκληρος πολιτισμός που επιδρά ακόμη και σήμερα .
Η Τουρκία δεν αντιπαραθέτει έναν δικό της πολιτισμό που μπορεί να υπερέχει ώστε να κατακτήσει τις σκέψεις και τον τρόπο ζωής. Αντιπαραθέτει την μειονεξία της, τα ιστορικά συμπλέγματα κατωτερότητας. Ας πάνε σε ένα ξένο πανεπιστήμιο να το πουν. Το κόμπλεξ , δεν μπορεί ποτέ να υπερισχύσει της ισχύος του πνεύματος , της ιστορίας και του πολιτισμού.