του Σωτήρη Σιδέρη

Η συνεδρίαση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών στις 4 Μαρτίου αναμένεται να επιβεβαιώσει τον εκφυλισμό του θεσμού, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για την χώρα. Ο θεσμός αυτός παρά τις τυμπανοκρουσίες που συνοδεύουν κάθε συνεδρίασή του, δεν έχει προσφέρει ποτέ το παραμικρό στη χώρα, καθώς ουδέποτε σχεδίασε μια σοβαρή πολιτική, δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα και ουδέποτε έγινε συζήτηση προετοιμασμένη από κόμματα και ειδικούς επιστήμονες ώστε να έχει βάθος και ουσία. Οι κοινές ανακοινώσεις που εκδίδονται, όταν εκδίδονται,  υπονομεύονται λίγα λεπτά αργότερα, ουσιαστικά έχει εκφυλιστεί σε μια διαδικασία που αποβλέπει στον εντυπωσιασμό της εσωτερικής κοινής γνώμης και μόνο. 

Είναι αδύνατο οι πολιτικοί αρχηγοί να αποφασίσουν κάτι σοβαρό και συγκροτημένο, ένα εθνικό σχέδιο σε οποιονδήποτε τομέα. Είτε όσον αφορά την ανασυγκρότηση της οικονομίας, είτε την χρεοκοπία, είτε την εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας της χώρας, είτε το μέλλον της στην Ευρώπη και την Μεσόγειο. Τα κόμματα που συμμετέχουν δεν  έχουν από μόνα τους στρατηγική, δεν έχουν καν ένα σοβαρό πρόγραμμα , δεν έχουν σοβαρά think tanks , δεν έχουν προτάσεις , ακόμη και για ζητήματα καθημερινότητας, πως είναι δυνατόν να λύσουν μεγάλα εθνικά προβλήματα; Ο κόσμος αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα , αλλά προς το χειρότερο. Πόλεμοι, τρομοκρατία, απειλές ασφάλειας, οικονομική  κρίση, προσφυγικό και μεταναστευτικό, κλιματική αλλαγή  κλονίζουν τον δυτικό κόσμο, ενώ τον υπόλοιπο κόσμο τον διαλύουν ήδη. Αυτά σημαίνουν ότι οι απειλές  θα γίνονται μεγαλύτερες. Στην Ελλάδα, κανένα σχέδιο δεν εκπονήθηκε ποτέ, καμία σοβαρή μελέτη δεν παράγγειλαν τα κόμματα για να μελετήσουν και να αποφασίσουν τις πολιτικές τους. Τα κοινοβούλια στην Ευρώπη και το ελληνικό κοινοβούλιο φυσικά,  αντί να είναι κυψέλες παραγωγής πολιτικής, ιδεών και πολιτικών έχουν μετατραπεί σε κέντρα διεκπεραίωσης αποφάσεων που έχουν ληφθεί σε υπερεθνικά κέντρα. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε ρόλο παθητικό παρακολουθεί αδύναμο να παρέμβει στις πολιτικές εξελίξεις. Είναι εξουθενωτικό και μόνο το γεγονός ότι στα χρόνια της χρεοκοπίας της χώρας, της διάλυσης του δικομματισμού της εξαχρείωσης και της φτώχειας, της μετανάστευσης της νέας γενιάς, κανένα κόμμα δεν παρουσίασε μια  σοβαρή πρόταση αναγέννησης της χώρας. Ακόμη και οι προτάσεις που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίστηκαν στην δίνη του μνημονίου, ενώ καταδείχθηκε και η αδυναμία στρατηγικού σχεδιασμού.. 
Ο θεσμός του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών , έτσι όπως λειτουργεί δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Και ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και άλλες κυβερνήσεις δεν κατάφεραν για περίεργους λόγους να συγκροτήσουν ένα συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, ή όπως αλλιώς ήθελαν να το ονομάσουν που να είναι σε θέση να διαχειρίζεται κρίσεις. Αυτό θα ήταν απείρως πιο χρήσιμο και παραγωγικό από το διαρκές θέατρο που παίζεται στα συμβούλια των αρχηγών.  Η δέσμευση του Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ότι θα αναβαθμίσει το ΚΥΣΕΑ, έμεινε κενό γράμμα. Φυσικά το ΚΥΣΕΑ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες, παρά μόνο αν συγκροτηθεί σε νέα βάση και μετατραπεί σε γραμματεία ή συμβούλιο εθνικής ασφάλειας. Η αδυναμία αυτή είναι ορατή στη χώρα. Η Ελλάδα αδυνατεί να διαχειριστεί κρίσεις, δεν είναι σε θέση να αμυνθεί καν στην πολιτική τεχνογνωσία και τον σχεδιασμό που  έχουν οι άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης, οι προτάσεις και οι πολιτικές των οποίων επιβάλλονται με άνεση στη χώρα μας. Ταυτόχρονα όμως η Ελλάδα δέχεται απειλές και έχει προβληματικές σχέσεις με  όλους σχεδόν τους γείτονές της. Με την Τουρκία, την ΠΓΔΜ , την Αλβανία, έχει το Κυπριακό, ενώ δύσκολες είναι οι σχέσεις και με πολλές ευρωπαικές χώρες. Είναι άμεση ανάγκη , για το καλό όλων, να καταργηθεί άμεσα το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών και να αντικατασταθεί από έναν νέο θεσμό σχεδιασμού και ασφάλειας. Το συμβούλιο δεν μπορεί να γίνει καλύτερο , γιατί κανείς δεν θέλει να γίνει καλύτερο, ούτε κανένα κόμμα είναι σε θέση να αλλάξει τα δεδομένα. Είναι ένα βήμα για εσωτερική κατανάλωση και τίποτα παραπάνω. 
Η δημιουργία ενός νέου θεσμού,  προκρίνεται ως η καλύτερη λύση γιατί μπορεί να σχεδιαστεί από το μηδέν, να σχεδιαστεί σοβαρά, να συμπεριλάβει τους καλύτερους , να έχει συγκεκριμένα καθήκοντα και να καταφέρει έτσι να βοηθήσει τη χώρα. Είναι καιρός οι Έλληνες πολιτικοί να απογαλακτιστούν με την εφήμερη διαχείριση των κομμάτων τους, από την διαπλοκή που ενίοτε επέβαλλε την ατζέντα και τα κομματικά όργανα, από την παθητική αποδοχή των πολιτικών που επιβάλλουν μεγάλες ή  και μεσαίες χώρες και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Δηλαδή να αποφασίσουν να υπηρετήσουν τη χώρα. Αυτό είναι το καθήκον τους, αυτό ας πράξουν.