Θυσιάσαμε την Ελλάδα για να σωθεί η ευρωζώνη, δηλαδή όλοι οι άλλοι,  ομολογεί για μία ακόμα φορά το ΔΝΤ, λέγοντας οτι έπρεπε να είχε γίνει κούρεμα του χρέους απο το 2010. Παρα την ομολογία όμως δεν μας λένε αν θα γίνει κάτι τώρα, αν θα γίνει τώρα αναδιάρθωση τώρα, αν θα μπεί τέλος στην παράλογη λιτότητα.

Απλώς χάσαμε και δεν ξέρουμε πότε θα μπορέσουμε να ξαναδούμε “φως” στην οικονομία. Η κυνική διαπίστωση του ΔΝΤ, ομολογεί το έγκλημα που έγινε σε βάρος της Ελλάδας. Δημιουργεί ερωτήματα για τα όσα έκαναν και οι πολιτικές ηγεσίες (Γ. Παπανδρέου, Ε. Βενιζέλος, Α. Σαμαράς) αλλά πάνω απ ολα για το συνεχιζόμενο έγκλημα σε βάρος της χώρας μας.  

ΔΝΤ: Θυσιάσαμε την Ελλάδα για να σωθούν οι άλλοι.

 Όπως αναφέρεται  στην έκθεση του Ταμείου, η αναδιάρθρωση δεν πραγματοποιήθηκε το 2010 γιατί υπήρχε ο φόβος διάχυσης της έλλειψης τειχών προστασίας στις οικονομίες των υπολοίπων μελών της νομισματικής ένωσης. Ομολογείται τελικώς ευθέως ότι η αδυναμία εκπλήρωσης του προγράμματος οφείλεται  και στις ελληνικές ακαμψίες αλλά και στην αδύναμη ανάπτυξη που επιβλήθηκε με τα Μνημόνια. Ομολογείται επίσης οτι το ΔΝΤ έκανε μια “εξαίρεση» για την Ελλάδα ώστε να παρακαμφθεί η απαίτηση που πηγάζει από το καταστατικό του ΔΝΤ περί βιωσιμότητας του χρέους για να εμπλακεί σε ένα πρόγραμμα προσαρμογής το Ταμείο. «Όταν έγινε τελικά η αναδιάρθρωση του χρέους, αυτή ήρθε πολύ αργά και ήταν πολύ λίγη. Όταν τελικά αποφασίσθηκε η αναδιάρθρωση του χρέους του ιδιωτικού τομέα (PSI) το ‘κούρεμα’ ήταν μεγάλο για τους πιστωτές σε σύγκριση με άλλες περιπτώσεις, αλλά την ίδια στιγμή είχαν αυξηθεί και οι πιθανότητες να αποδειχθεί ανεπαρκές για να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα του χρέους» αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ. Για τα προγράμματα του 2010 επί κυβέρνησης Παπανδρέου και του 2012 επί κυβέρνησης Παπαδήμου, το ΔΝΤ παραδέχεται ότι επιδιώχθηκε η εσωτερική υποτίμηση μέσω των μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και προϊόντων. Για το σκοπό αυτό αποφασίστηκαν μέτρα όπως η μείωση των ονομαστικών μισθών και επιδομάτων στο Δημόσιο, η μείωση των κατώτατων αποδοχών, η μεταρρύθμιση του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων, η προώθηση των αποκρατικοποιήσεων, η μείωση της γραφειοκρατίας και η προώθηση του ανταγωνισμού. Παρ ολα αυτά ο Σόιμπλε και οι εσωτερικοί θιασώτες των Μνημονίων, συνεχίζουν να επιβάλλουν στην χώρα σκληρή λιτότητα.  Ενοχλούνται απο το λεγόμενο παραλληλο πρόγραμμα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δεν κοστίζει, αντιθέτως προσθέτει και κάποια μικρή ανακούφιση σε κοινωνικά στρώματα αλλά θα βοηθήσει και την ανάπτυξη. Ομως για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται, πως το ενδιαφέρον του Βερολίνου δεν είναι να τελειώσει το πρόβλημα αλλά να αποτύχει η Ελλάδα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη του στους New York Times  είπε πως συνεχίζουν να μας αναγκάζουν να εφαρμόζουμε το λάθος φάρμακο. Εως πότε;