Χάλασε τον κόσμο ο Νίκος Κοτζιάς κατά την προεκλογική περίοδο όταν η  υπηρεσιακή κυβέρνηση απείχε από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ για το ψήφισμα που δίνει την δυνατότητα στα κράτη να αναδιαρθρώνουν το χρέος τους.

Τότε είχαν σημειωθεί αντιδράσεις από τα κόμματα της αριστεράς και ο Κοτζιάς επιτέθηκε στον υπηρεσιακό ΥΠΕΞ Πέτρο Μολυβιάτη και τον υπηρεσιακό υπουργό Οικονομικών Γιώργο Χουλιαράκη γιατί όπως είπε, ανέτρεψαν την δική του πολιτική υπέρ του ψηφίσματος. Ο  Μολυβιάτης διέψευσε ότι είχε δοθεί τέτοια εντολή από την προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ ο Χουλιαράκης απείλησε τον Κοτζιά ότι θα τα πουν μετά τις εκλογές. Αν όντως ο Κοτζιάς είχε δώσει εντολή στην αντιπροσωπεία της χώρας στον ΟΗΕ όπως δήλωσε, ας το δώσει στη δημοσιότητα.
Στις 23 Σεπτεμβρίου ο Κοτζιάς επιστρέφει στο ΥΠΕΞ και στην τελετή παραλαβής του υπουργείου από τον Πέτρο Μολυβιάτη δεν λέει κουβέντα. Όχι μόνο αυτό, αλλά εμφανίζεται και ως "υμνητής"  του Μολυβιάτη, καθώς, όπως δήλωσε τον «παρακάλεσα, όποτε έχω ζητήματα που χρειάζονται τη δική του σοφία, να μπορώ να προσβλέπω στη σκέψη του και στην καλή του διάθεση.Τον ευχαριστώ για τη συγκατάθεσή του».
Ο Μολυβιάτη όμως δεν είναι τυχαίος. Είναι ίσως από τους χειρότερους υπουργούς εξωτερικών και διπλωμάτες. Είναι ο άνθρωπος που επί κυβέρνησης Καραμανλή το 2005 αφού απάλλαξε την Τουρκία από την υποχρέωση προσφυγής στη Χάγη για το Αιγαίο όπως προέβλεπε η συμφωνία του Ελσίνκι, έδωσε και την συγκατάθεσή του να αρχίσει η Άγκυρα ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, χωρίς προηγουμένως να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είχε υποχρέωση. Όλα αυτά ο Κοτζιάς, ένας γυρολόγος κομμάτων και ιδεών δεν τα θυμάται, δεν τα αξιολογεί, μάλλον δεν πιστεύει σε τίποτα από όσα συγκροτούν έναν κώδικα πολιτικής ηθικής και αξιών , κυρίως της αριστεράς. Όμως η συγκεκριμένη στάση του Μολυβιάτη αφορούσε τα εθνικά συμφέροντα και έχει δεχθεί τότε ο Καραμανλής, σφοδρή επίθεση από τον Γιώργο Παπανδρέου. Λήθη λοιπόν.
Έχει παρατηρηθεί ότι η λαγνεία για εξουσία ισοπεδώνει τα πάντα όταν  γίνεται αξίωμα. Η απόσταση μεταξύ θριάμβου και καταστροφής είναι αδιόρατη, όπως έχει αποδείξει η ιστορία. Τότε όλα μηδενίζονται, απαξιώνονται, οι μεγάλοι γίνονται μικροί, οι σπουδαίοι τιποτένιοι, οι θρίαμβοι της εξουσίας γίνονται ταπεινώσεις. Και μετά, τέλος.