Η Μέρκελ διορθώνει την Λαγκάρντ για το grexit, o Σόιμπλε ξαφνικά αποκαλύπτει πως η συμφωνία με την Ελλάδα αφορά το μέλλον όλης της ευρωζώνης άρα απαιτείται περισσότερη σκέψη, ο Φιλανδός υπουργός Εξωτερικών  δηλώνει πως η Ελλάδα δεν ανήκει στο ευρώ, οι Ισπανοί υποστηρίζουν πως η Μέρκελ αποφάσισε να κλείσει η συμφωνία και οι αμερικανοί φωνάζουν συνεχώς πως ήρθε η ώρα για να τελειώνουμε. Το ίδιο στο παρασκήνιο Γάλλοι και Ιταλοί, οι οποίοι τρέμουν ένα ελληνικό ατύχημα. Είμαστε κοντά σε μια συμφωνία την οποία όμως το Βερολίνο (Σόϊμπλε;), η Ολλανδία, Φιλανδία, (ίσως κα), δεν θέλουν να προσυπογράψουν.

Ακριβώς γι αυτό παραμένουν ακόμα ανοικτά θέματα σε τεχνικό επίπεδο. Η συμφωνία δεν θα υπάρξει αν το σκληρό μπλόκ της Ευρώπης δεν αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό. Αν δεν παραδεχθεί πως η επιμονή του Αλ. Τσίπρα, άλλαξε την ατζέντα της συζήτησης, την λογική και την διαδικασία της  πολιτικής της λιτότητας. Κρατήστε λοιπόν την δήλωση του Σόιμπλε μετά την συνάντηση με τους ομολόγους του, των G7: «Εχουμε συναίσθηση της ευθύνης μας και κάνουμε το παν για να ανταποκριθούμε σε αυτήν. Δεν πρόκειται όμως για ευθύνη μόνο για μια χώρα, αλλά για την Ευρωζώνη στο σύνολό της, για την σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας, για την ΕΕ, υπό αυτή την έννοια, η απόφαση δεν μπορεί να είναι απλή υπόθεση». Είναι αλήθεια πως αν κάποιος δεν θέλει αν υπογράψει συμφωνία με την Ελλάδα, ειδικότερα με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κάθε μέρα να βρίσκει ένα θέμα το οποίο δεν μπορεί να κλείσει. Μην ξεχνάμε πως τον περασμένο Σεπτέμβριο ο τότε υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, μετά την αποτυχημένη συνάντηση με την τρόικα στο Παρίσι, είχε ομολογήσει πως δεν είχε υλοποιηθεί το 52% των συμφωνηθέντων βάσει του Μνημονίου. Υπάρχουν θέματα όπως το Ασφαλιστικό, η δημόσια διοίκηση, η λειτουργία των ΔΕΚΟ, η μη εισπραξιμότητα των φόρων  κλπ, κλπ, τα οποία είναι αγκάθια. Συγχρόνως όμως η διαπραγμάτευση μπορεί και να κλείσει αν υπάρχει καλή θέληση. Πολύ απλά γιατί έχουν βρεθεί τα κοινά σημεία και μπορεί να γίνει μια νέα εκκίνηση. 

Η Συμφωνία θα είναι συνολική και όχι αποσπασματική όπως ήταν έως τώρα.
Θα περιλαμβάνει τα φορολογικά, τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και την αναδιάρθρωση του χρέους, καθώς και όλες τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις όπως είναι το ασφαλιστικό.
Θα προβλέπει χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα και ικανό χρόνο παράτασης για την καλύτερη αποπληρωμή (διαχείριση) του χρέους στην επόμενη δεκαετία, έως το 2025.
Περιλαμβάνονται σχεδόν όλα τα ζητήματα που αφορούν την διοίκηση και λειτουργία του κράτους και της οικονομίας. Ολ αυτά όμως σε πλαίσια συμβατά με τους ευρωπαϊκούς νόμους,.
Το σημαντικότερο στοιχείο της Συμφωνίας είναι πως βρίσκεται μακριά από την λογική μιας διαρκούς λιτότητας, με έντονα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν συμβιβασμοί, αφού ορισμένες από τις προεκλογικές υποσχέσεις  θα αρχίσουν να υλοποιούνται σε βάθος χρόνου και όχι άμεσα.