του Σπύρου Σουρμελίδη

Σ αυτή τη χώρα το πολιτικό σύστημα 4 δεκαετίες και πλέον, ξέρει μόνο να μοιράζει χρήματα. Δεν γνωρίζει και δεν ενδιαφέρεται για το πώς βγαίνουν τα χρήματα. Ήρθε η ώρα της αλλαγής σ αυτό! Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να μιλήσει για επενδύσεις, για συνέργιες, για αλλαγές στο κράτος και στους θεσμούς.

Οι πολίτες δεν ζητούν κοστολόγηση, αλλά κατεύθυνση. Ήρθε η ώρα να ακούσουμε ποια λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια κα, θα αξιοποιηθούν, σε ποιους τομείς αναζητούνται επενδυτές. Αυτά καλείται να πει ο πρωθυπουργός αδιαφορώντας για ισορροπίες και ιστορικά πείσματα.  Σ αυτή τη χώρα, αυτή την ώρα, μόνο οι Αλέξης Τσίπρας μπορεί να το κάνει και πρέπει να το κάνει.  Τι έδειξε και πάλι η συζήτηση στην Βουλή; Αυτό που συνέβη στο παρελθόν και σε ποια άθλια κατάσταση, αφήνει τη χώρα το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής, του πελατειακού κράτους και του μνημονιακού προγράμματος. Αυτό που θέλουμε είναι να δούμε πως θα βγούνε λεφτά από δω και μπρος, πως θα γκρεμίσουμε το πελατειακό κράτος, με ποιες μεταρρυθμίσεις. Και επίσης ποιο είναι το πρόγραμμα των επενδύσεων. Σ αυτά καλείται να πάρει θέση ο ΣΥΡΙΖΑ.  Ο Αλέξης Τσίπρας προκάλεσε μια συζήτηση στην οποία δεν ήθελε να ανοίξει τελικώς όλα τα χαρτιά του, ούτε προς τους εταίρους –δανειστές ούτε προς την Βουλή. Αυτομάτως η συζήτηση στράφηκε σ αυτό που ξέρουν πολύ καλά οι πρώην, Σαμαράς- Βενιζέλος, γιατί πολύ απλά αυτό έκαναν: την διαχείριση του μνημονίου.Η χώρα δεν έχει λεφτά. Οι πολίτες της δεν έχουν λεφτά. Φτάσαμε με δυσκολίες και αβεβαιότητες σε πολιτική αλλαγή. Γιατί πολύ απλά όταν τα νοικοκυριά, οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες, οι μικροί αγρότες και βεβαίως οι άνεργοι, δεν έχουν πια να πληρώσουν ούτε τη ΔΕΗ+χαράτσια, αυτομάτως τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και δεν θα βγαίνουν. Αυτό λέει ο ΣΥΡΙΖΑ προς όλους.Ήρθε η ώρα λοιπόν να πει ευθέως και ολοκληρωμένα το σχέδιο, πρωτίστως την κατεύθυνση. Όχι με τα νούμερα που θέλουν οι δανειστές. Αλλά για το που πάμε. Είναι σαφής ο πρωθυπουργός στις εξηγήσεις του για το τι θέλει να σώσει και ποιους θέλει να σώσει. Και ας κάνουν πως δεν το αντιλαμβάνονται οι αντιπολιτευόμενοι. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Σημασία έχει το «πώς;», και με «ποιους τρόπους;». 

Σημασία έχει να πει ότι θέλει στρατηγικούς επενδυτές, συνέργιες για τα φυσικά μονοπώλια της  χώρας και όχι την παράδοση τους μια κι έξω. Είναι ένας τρόπος που φέρνει πολλαπλασιαστικά χρήματα. Να πει όμως και ποια φυσικά μονοπώλια (λιμάνια, αεροδρόμια,  δίκτυα κλπ) θα δοθούν.

Να πει, ότι αναζητά επενδύσεις και σε ποιους τομείς. Με ποιους γενικούς κανόνες, ποιοι είναι οι παραγωγικοί τομείς που μπορούν και πρέπει να κινητοποιηθούν τώρα. Να πει, τι θ αλλάξει ριζικά στο κράτος. Όχι ένα γενικόλογο προεκλογικού χαρακτήρα πρόγραμμα. Είναι αναγκαίο να ακούσουμε και αν χρειαστεί να τσακωθούμε ΟΛΟΙ γι αυτό, ποιο κράτος θα βάλλουμε στην  θέση του κράτους που πέθανε. Γιατί δεν μπορούμε να λιβανίζουμε ξανά το άθλιο πελατειακό κράτος. Δεν επιτρέπεται επειδή κάποιος φόρεσε την ταμπέλα «συνδικαλιστής» ή «αριστερός», να τον στηρίζουμε και να τον ταΐζουμε. Αυτό γίνεται 3 δεκαετίες τώρα, υποκριτικά και με διάφορους τρόπους. Τα λαμόγια κυβερνούν στο όνομα του λαού σε κάθε γωνιά της δημόσιας ζωής. Θα τελειώνουμε μ αυτό; 
Λεφτά δεν υπάρχουν. Και δεν θα προκύψουν ούτε με τους αληθινούς ελέγχους στους κλέφτες και στους πονηρούς. Η χώρα δεν έχασε μόνο 300 ή 500 δις έχασε το κεφάλαιο της, την παραγωγική της δύναμη. Έχασε τον εαυτό της, την πεποίθηση ή έστω την ψευδαίσθηση της, ότι κάτι μπορεί να κάνει. Ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάζεται να ξεκινήσει απ αυτό. Δίνει πρώτα μια ένεση αυτοπεποίθησης, δηλώνει ότι υπάρχει η χώρα και οι  πολίτες της. Μιλάει για ισοτιμία και ας τον χλευάζουν οι πρώην που την οδήγησαν στα τάρταρα. Δυστυχώς, καλείται σε ελάχιστο χρόνο να κάνει περισσότερα. Και αυτό που πρέπει να κάνει είναι να δηλώσει πως η χώρα μπορεί να ΠΑΡΑΓΕΙ, μπορεί ν ΑΛΛΑΞΕΙ, έχει τρόπο να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ. Και ας είναι πρόωρο. Καλείται να περιθωριοποιήσει όσους μένουν κολλημένοι στο παρελθόν (που τελικώς δεν είναι και ηρωικό τα τελευταία 40 χρόνια).
Μπορεί να χάσει 5 αλλά θα κερδίσει 50. 
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μαζί του όσους θέλουν να αλλάξει η χώρα. Έχει μαζί του όσους είναι έτοιμοι να εργαστούν γι αυτό. Αρκεί να τους πει πολύ καθαρά και χωρίς τον φόβο των ισορροπιών. Λύσεις δεν θα βρούμε, ούτε με θαυματοποιούς, ούτε με αεριτζήδες, δυστυχώς ούτε με όσους αναπολούν κάποιο ένδοξο παρελθόν, ούτε και με τα multichoice στο eurogroup. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πια, πως τα «καλά (μόνο) κόποις κτώνται». 
Ας ξεκινήσουμε επιτέλους!