του Σπύρου Σουρμελίδη

Πριν κάν ανοίξουν οι κάλπες υπάρχει ένα πρώτο αποτέλεσμα: Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και του πολιτικού ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ! Το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ελληνικό, η αλλαγή διαγράφεται και στην Ισπανία (Podemos) ενω θέλει ν ακολουθήσει και ο ιταλός Ρέντζι.
Η χρεοκοπία δεν έφερε την πλήρη κατάρρευση του πολιτικού προσωπικού, των αθρώπων και των δομών που διοικούν τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Οι δυνάμεις της διαφθοράς συνέχισαν να έχουν τον πρώτο λόγο. Το Μνημόνιο κατέστρεψε την κοινωνία και την οικονομία, αλλά διατήρησε  τις δυνάμεις ελέγχου, τους οικονομικούς κρατικοδίατους μεγιστάνες και τους βασικούς πολιτικούς παράγοντες.  Η αντίφαση αυτή  θα λυθεί σε μεγάλο βαθμό με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που καθορίζει πλέον τον βηματισμό προς μια αλλαγή. Μια δύναμη που φούσκωσε και εν πολλοίς ξαναδημιουργήθηκε αυθόρμητα απο την πίεση και την ανάγκη πολλών κοινωνικών ομάδων, εως χθές ασύνδετων – ακόμα και αντικρουόμενων- μεταξύ τους,
Είναι ο επανακαθορισμός που θα προκύψει για την ΝΔ και στην ΝΔ. Δεν θα αμφισβητηθεί μόνο ο Σαμαράς, θα αμφισβητηθεί ολόκληρο το οικοδόμημα. Η πορεία της παράταξης, η στάση που τήρησε τα τελευταία χρόνια. Θα γίνει προσπάθεια αλλαγής ηγεσίας αλλά και αλλαγής χαρακτήρα.
Είναι το πρακτικό τέλος του ΠΑΣΟΚ. Μιας δύναμης που καθόρισε την τύχη και διαμόρφωσε την πορεία της χώρας μετά το 1980. Σήμερα κατάρρευσε ολοκληρωτικά το κράτος που στήθηκε το 1980, το οποίο λουστράρισε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στην δεκαετία του 90. Ηρθε και η οριστική διάλυση αυτής της δύναμης.
Είναι η εμφάνιση νέων προσπαθειών «Ανεξάρτητοι Ελληνες» και  «Ποτάμι» που επιδιώκουν να σταθούν στον νέο σκηνικό.
Είναι δυνάμεις που δεν φαίνεται να έχουν αλλες αντοχές, οπως η ΔΗΜΑΡ ή ακόμα και το ΚΚΕ  που επιμένει να μην επανακαθορίζει την πολιτική στις ανάγκες της κοινωνίας.
Είναι και δυνάμεις αντιφατικές ως αποστήματα της απόλυτης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, όπως η Χρυσή Αυγή, που ακόμα αντέχει.
Κυρίως όμως είναι η αντίληψη που αλλάζει σε οτι αφορά τις δομές και την λειτουργία που πρέπει να έχει το κράτος. Ειναι αυτή η νέα μάχη που θα προκύψει από τις πρωτες μέρες της νέας κυβέρνησης. 

Η Ευρώπη

Ναί, πράγματι το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε σαν «στρατός των ατάκτων», από την συμπόρευση διαφόρων ομάδων. Αφού οι πολιτικές δυνάμεις και οι οικονομικοί παράγοντες δεν κατάφεραν να ομονοήσουν στην πορεία πλεύσης, ήταν επόμενο να δημιουργηθούν αυθόρμητες κινήσεις και μια πηγαία προσπάθεια, με όλες τις αδυναμίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Ισπανία.    Οι Podemos (Μπορούμε) είναι επίσης μια δύναμη που δημιουργήθηκε αυθορμήτως απο την συμπόρευση διαφόρων ασύνδετων ομάδων. Ειναι μια πηγαία κίνηση απέναντι σ ένα διεφθαρμένο καθεστώς. Ο πρωθυπουργός Ραχοι κατηγορείται για χρηματισμό, το Παλάτι, ο Χουάν Κάρλος, μέλη της βασιλικής οικογενείας, κατηγορούνται για διαφθορά, τοπικές κυβερνήσεις (π.χ Καταλωνία) επίσης. Αυτό σε συνδυασμό με την ανεργία της τάξης του 25%, έφεε στο προσκήνιο του Ιγγλέσιας. 
Και επειδή είναι φανερό οτι οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται και στην Ιταλία πολλαπλασιάζονται,  ευφυώς ο Ματέο Ρέντζι δηλώνει οτι η νέα Σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη και στην Ιταλία πρέπει να ακολουθήσουν τον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Ρέντζι δεν θέλει πηγαίες και αυθόρνητες δυνάμεις, επιδιώκει τα πράγματα να γίνουν οργανωμένα. Γιατί οχι; Θα μπορούσε να γίνει και  εδώ, αν δεν ήταν η διαφθορά σε όλες τις μορφές της, να καθορίζει πολιτικές και προσωπικές διαδρομές.
Αυτή το φορά οι κοινωνικές δυνάμεις ζητούν τον καθορισμό της πορείας προς τα μπρός με μεγάλη δυναμική. Ενας καινούργιος δύσβατος δρόμος μόλιες έγινε ορατός, δημιουργώντας όμως βάσιμες ελπίδες για κάτι καλύτερο.