του Σωτήρη Σιδέρη

Να που υπάρχουν και ευχάριστες ειδήσεις.
Νεοφιλελεύθερα ΜΜΕ που βρίσκονται σε στενή σχέση με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πιθανότατα και με γεωπολιτικά συμφέροντα , άλλοι παράγοντες  χειραγωγημένοι από το Βερολίνο , διάφοροι αξιωματούχοι της ΕΕ και πάσης φύσεως ανίκανοι πολιτικοί, αυτοί που οδηγούν την Ευρώπη σε ραγδαία κρίση, ανησυχούν λένε, από την πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.  Κυρίως «ανησυχούν» για την σταθερότητα στη χώρα μας, όχι γιατί η Ελλάδα απειλείται από επανάσταση ή τους τζιχαντιστές αλλά από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Δηλαδή την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας ή τις εκλογές.

Η τραπεζοκεντρική δημοκρατία μας δεν σηκώνει δημοκρατικές διαδικασίες.
Υπό  την έννοια αυτή, οι συστηματικές επιθέσεις, οι εκβιασμοί και οι υποδείξεις προς τον ελληνικό λαό εγείρουν μείζον ζήτημα υπεράσπισης της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ανεξάρτητα αν κάποιος στηρίζει ή όχι τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το σκηνικό

Βλέπουμε  μέρα με την ημέρα να πυκνώνουν  οι ανησυχίες ενός  μεγάλου και πανίσχυρου  συστήματος  που έζησε και κυριαρχεί μέσα από τοξικά τραπεζικά συστήματα, από την κερδοσκοπία ,τις συναλλαγές με εξουσίες και κυβερνήσεις, τους φορολογικούς παραδείσους και την διαφθορά,  μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ εμμείνει σε κάποιες πλέον από τις ριζοσπαστικές διακηρύξεις του και  χάσουν  κάποια από τα κέρδη τους. Ο κρυφός πανικός τους όμως είναι μήπως το παράδειγμα της Ελλάδας το ακολουθήσουν και άλλοι λαοί στην Ευρώπη και η ΕΕ αλλάξει κατεύθυνση ,μήπως αλλάξουν οι πολιτικές που γέμισαν τα ταμεία τους, μήπως ανατραπεί το σύστημά «τους».
Σταθερότητα
Είναι τεράστια η υποκρισία τους, για την σταθερότητα στην Ελλάδα. Ούτε που τους ενδιαφέρει ακόμη  και μακελειό να γίνεται στους δρόμους της χώρας μας, θα ονομαστούν  παράπλευρες απώλειες, αρκεί τα πράγματα να μείνουν ως έχουν. Άλλωστε σταθερότητα με τα δικά τους στάνταρς δεν υπάρχει στην Ελλάδα από το 2010. Η χώρα μας έχει αλλάξει τέσσερις πρωθυπουργούς σε 4 χρόνια , έχουν διαλυθεί κόμματα, έχει καταστραφεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Γιατί όταν μιλούν για σταθερότητα εννοούν σταθερή εφαρμογή των Μνημονίων και  όχι κοινωνική ή πολιτική σταθερότητα . Θεωρούν δε ως αστάθεια, την αλλαγή πολιτικής  και έτσι κινδυνολογούν ασύστολα, απειλούν τον ελληνικό λαό με δεινά, εκβιάζουν και απαιτούν σωφρονισμό. Μαζί τους οι πολιτικοί και τραπεζικοί εταίροι τους στην Ελλάδα που επίσης υποκρίνονται όταν μιλούν για σταθερότητα. 

Δυσωδία

Αυτή την ιδεολογική δυσωδία  που αποπνέει το άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας  “The Wall Street Journal»,  που με τίτλο “Η Ελλάδα μετατρέπει το θρίαμβο σε τραγωδία”   γράφει ότι  “η απαισιοδοξία αντανακλά την πολιτική αβεβαιότητα. Στη διάρκεια των περασμένων μηνών Έλληνες πολιτικοί και η τρόικα κατάφεραν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα ελληνικά επιτεύγματα. Πλέον η χώρα βρίσκεται επί ξυρού ακμής”.
Ωστόσο ο αρθρογράφος  θεωρεί ότι η πολιτική αβεβαιότητα στην Ελλάδα αρχίζει μετά την επικράτηση Σύριζα στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Εκτιμάει ότι εξακολουθεί να είναι εφικτή τις επόμενες εβδομάδες η εξεύρεση λύσης που θα επαναφέρει την Ελλάδα στο μονοπάτι της σταθερότητας, ωστόσο  η πιθανότητα μειώνεται κάθε ημέρα που περνάει. Γι αυτό το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης ανήκει στον Αλέξη Τσίπρα, ηγέτη του Σύριζα. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ» «τρόμαξε τις αγορές μετατρέποντας την επερχόμενη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Ελλάδας, μια θέση που σε μεγάλο βαθμό είναι εθιμοτυπική, σε ψήφο εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση με την ελπίδα ότι θα προκαλέσει πρόωρες εκλογές και θα αναλάβει την εξουσία”.
Επίσης αναφέρει ότι “αρνούμενος να συνεργαστεί με την κυβέρνηση ακόμη και στη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης ή την αναθεώρηση του Συντάγματος, πράγματα που παραδέχεται ότι χρειάζονται επειγόντως, ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να ενσαρκώνει τις χειρότερες πλευρές της πολιτικής κουλτούρας που ισχυρίζεται ότι θέλει να αλλάξει”. Ακούγοντας το οικονομικό πρόγραμμα του Σύριζα σκέφτεται κανείς ότι ο κ. Τσίπρας θα γίνει ο Ούγκο Τσάβες των Βαλκανίων, λέει ο  αρθρογράφος , εξηγώντας ότι “η οικονομική του στρατηγική συνίσταται σε μεγάλη αύξηση των δημοσίων δαπανών, επανεθνικοποιήσεις και αποκατάσταση των θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα που θα χρηματοδοτηθούν μέσω ελάφρυνσης του χρέους από την τρόικα, πρόγραμμα που είναι βέβαιο ότι θα θέσει εκ νέου την Ελλάδα σε τροχιά σύγκρουσης με την υπόλοιπη Ευρώπη”.

Δικτατορία αγορών

Όλα αυτά , τα δήθεν καλοπροαίρετα αποτελούν ένα μείγμα ψεύδους, μια συνολική υπηρεσία στις αγορές  και συνιστούν μια βαθύτατη αντιδημοκρατική αντίληψη για το πώς πρέπει να κυβερνούνται οι χώρες. Το ότι ο λαός θα αναδείξει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ με συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν τους ενδιαφέρει, το αποσιωπούν, το αλλοιώνουν και στο τέλος απειλούν έναν λαό και όχι τον Τσίπρα. Ουδέποτε ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι θα κάνει εθνικοποιήσεις,  ότι θα αποκατασταθούν όλοι έχουν φύγει από το Δημόσιο. Για την αναθεώρηση του Συντάγματος   έχει συγκεκριμένες θέσεις και μόλις την Κυριακή στη βουλή ο Τσίπρας ανέπτυξε τη θέση του. Όσο για τον δήθεν κίνδυνο ο Τσίπρας να γίνει ο Τσάβες των βαλκανίων μάλλον σε ηλιθιότητα μπορεί να αποδοθεί. Στα βαλκάνια υπάρχουν πραγματικά επικίνδυνοι ηγέτες, φτώχεια , έγκλημα, διαφθορά, εθνικισμός και ξένες επιρροές που οξύνουν την κρίση. Αυτές τις ηγεσίες θέλει το σύστημα που υποστηρίζει και η “The Wall Street Journal». Γιατί αυτό που την φοβίζει δεν είναι η σημερινή κατάσταση στα βαλκάνια την οποία ελέγχουν, αλλά το ενδεχόμενο να εξελιχθεί ο Τσίπρας σε πρότυπο για την περιοχή.
 Όλα αυτά τα ψεύδη δεν οφείλονται στην έλλειψη ενημέρωσης , αλλά στην έλλειψη δημοκρατικής κουλτούρας της συγκεκριμένης εφημερίδας, αλλά και πολλών ακόμη που δήθεν αγωνιούν για το πώς θα αντιδράσουν οι αγορές και φυσικά είναι υπέρ των αγορών και όχι υπέρ της δημοκρατικής στάσης ενός λαού που θέλει πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα.
Αν για κάτι ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ , είναι το γεγονός ότι αντί να τρομάξει όσο περισσότερο μπορεί αυτό το  σύστημα, προσπαθεί να το κατευνάσει . Οσο πιο αποφασιστικός θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι αυτών των δυνάμεων, τόσο περισσότερη στήριξη θα βρεί από τον ελληνικό λαό. Αυτό το σύστημα δεν θέλει έναν πιο ήπιο ΣΥΡΙΖΑ, θέλει ένα υποκατάστατο του κ. Σαμαρά και του κ. Γ. Παπανδρέου.
Οι επιθέσεις και η κινδυνολογία θα ενταθούν το επόμενο διάστημα. Το δίλημμα σταθερότητα ή αποσταθεροποίηση είναι κατασκευασμένο από τις δυνάμεις που αδιαφορούν και για την σταθερότητα και για την αποσταθεροποίηση και ενδιαφέρονται μόνο για τα συμφέροντά τους. Το πραγματικό δίλημμα για την Ελλάδα πλέον είναι: Ταπείνωση ή υπερηφάνεια, δημοκρατία ή δικτατορία των αγορών, πολιτική αλλαγή ή κάθοδος στον Άδη της μόνιμης φτώχειας και της χρεοκοπίας.