Εκατόν ενενήντα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο χορηγεί το ελληνικό κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι για τις ανάγκες της Εκκλησίας. Η Ιερά Σύνοδος, με μια ανακοίνωσή της την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου απαίτησε από την κυβέρνηση κυρίως , να σταματήσει κάθε σκέψη για διαχωρισμό κράτους –εκκλησίας, απαίτησε από τον ελληνική κυβέρνηση να μην νομοθετεί αν δεν δίνει η ίδια την συγκατάθεσή της, ουσιαστικά, απαιτεί να συνδιοικεί . Ταυτόχρονα , με τον τρόπο της, απαιτεί να μην ζουν οι άνθρωποι έξω από το πλαίσιο που θέτει η ίδια για την λειτουργία των θεσμών και της κοινωνίας.

Mε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας με στόχο την διατήρηση των οικονομικών και νομικών κεκτημένων της, η Ιερά Σύνοδος τίθεται σε επιφυλακή ενόψει της αναθεώρησης του Συντάγματος για να αποτρέψει τυχόν απόπειρα διαχωρισμού κράτους –εκκλησίας. Η υποκρισία , έγκειται στο γεγονός ότι η Εκκλησία δηλώνει ότι αδυνατεί να διαχωριστεί από το λαό και το έθνος, άρα δεν συζητά καν τα περί διαχωρισμού. Όμως κανείς δεν ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο να διαχωριστεί από το λαό. Πολλοί ζητούν να διαχωριστεί από το κράτος και όχι από τον λαό.
Η σκέψη των ιερωμένων είναι πολύ απλή, πολύ κακόβουλη και κυρίως πολύ αντιδημοκρατική, τουλάχιστον. Αν η Εκκλησία διαχωριστεί από το κράτος, χιλιάδες ιερείς, οργανισμοί και  μηχανισμοί της Εκκλησίας θα χάσουν χρήμα, ανέσεις, εξουσία και θα βρεθούν στην δύσκολη θέση να αγωνιστούν για να επιβιώσουν. Από την στιγμή όμως που η βουλή έχει νομοθετήσει για αν απολαμβάνουν αυτά τα δικαιώματα , δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Αυτή είναι η αλήθεια. Η βουλή δηλαδή, έχει δικαίωμα να νομοθετεί μόνο υπέρ των συμφερόντων της Εκκλησίας και όχι υπακούοντας στα αιτήματα της κοινωνίας. Για παράδειγμα η Εκκλησία θεωρεί τους ομοφυλόφιλους ανώμαλους, αλλά οι ομοφυλόφιλοι εντός της Εκκλησίας είναι αποδεκτοί και ουδέποτε ουδείς στην Ιερά Σύνοδο έθεσε θέμα . Επίσης, η Εκκλησία θεωρεί ότι η μισθοδοσία των ιερέων είναι υποχρέωση του κράτους, αλλά ταυτόχρονα η φορολογία της Εκκλησίας , ισχυρίζονται, θίγει τις σχέσεις με το έθνος και το λαό!
Η Εκκλησία βρίσκεται σε κρίση. Παλιά απαγόρευε τον πολιτικό γάμο και οι πολίτες υποχρεώνονταν να παντρεύονται στην Εκκλησία. Η κοινωνία ανάγκασε την πολιτεία να νομοθετήσει. Σήμερα υπάρχει και το σύμφωνο συμβίωσης, υπάρχει και ο γάμος των ομοφυλόφιλων. Το ίδιο και με την αποτέφρωση των νεκρών. Η Εκκλησία χάνει έδαφος στην κοινωνία και η Ιερά Σύνοδος καταλαβαίνει ότι αν αρχίσει κάποια κυβέρνηση να ξηλώνει ή έστω να αμβλύνει τον σφικτό εναγκαλισμό με το κράτος, θα οδηγηθεί ίσως σε αποσύνθεση. Κατά συνέπεια, όλες αυτές οι κραυγές δεν είναι τίποτα άλλο από μια αγωνιώδη προσπάθεια της Εκκλησίας να εξυπηρετήσει τα στενά της συμφέροντα και όχι να υπηρετεί το έθνος και τον λαό.
Οι πραγματικοί πιστοί δεν έχουν καμία ανάγκη από νόμους για να εκφράσουν την πίστη τους στο Θεό ή τις εικόνες των αγίων. Δεν έχουν ανάγκη από νόμους για αφοσιωθούν στην κοινωνία προσφέροντας . Δεν έχουν ανάγκη από κανέναν νόμο για να προσεύχονται και να ελπίζουν στη μεταθανάτια ζωή.
Ανάγκη από νόμους και από την πρόσδεση με το κράτος έχουν όσοι έχουν συμφέροντα. Όπως όλες οι ομάδες πίεσης, τα οικονομικά συμφέροντα κλπ. Αυτό ακριβώς κάνει και η Εκκλησία. Δεν ανοίγεται στην κοινωνία για να πείσει τους ανθρώπους για την αλήθεια του λόγου της, για την ανάγκη προσήλωσης στα Ευαγγέλια ή για εκπληρώσει την αποστολή της, αποστολή αγάπης και αλληλεγγύης. Ο λόγος είναι συγκαλυμμένα πολιτικός, αλλά είναι πολιτικός και αποσκοπεί στο να μείνει συγκυρίαρχη δύναμη στην κοινωνία , μια εξουσία που επειδή πλέον η επιρροή της στο λαό μειώνεται, αναζητά νομικούς δρόμους για να παραμείνει εξουσία.