του Σωτήρη Σιδέρη

Εδώ και τουλάχιστον 40 χρόνια η Ελλάδα αδυνατεί να αναχαιτίσει την τουρκική επιθετικότητα, που όλο και πιο πολύ διαβρώνει την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Λόγω αυτής της αδυναμίας, πρωθυπουργοί, υπουργοί εξωτερικών και διάφοροι αναλυτές , αντί να μελετήσουν τρόπους απάντησης  και ακύρωσης της τουρκικής πολιτικής, αναλώνονται σε διάφορες θεωρητικές ανοησίες και δικαιολογίες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Έσχατο παράδειγμα αδυναμίας είναι ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς. Ο οποίος , αποδίδει την τουρκική επιθετικότητα προς την Ελλάδα στην νευρικότητα που διακατέχει την Άγκυρα , στην εξωτερική και την εσωτερική της πολιτική, κάνοντας λόγο για «νευρικό γείτονα».

Φυσικά, η Τουρκία αμφισβητεί το νομικό καθεστώς του Αιγαίου ,  όχι επειδή είναι νευρική, αλλά επειδή έχει σχέδιο. Και έχει σχέδιο  για την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του  Αιγαίου, το οποίο εφαρμόζει με την θεωρία των γκρίζων ζωνών  και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά  και βραχονησίδες του Αιγαίου. Αν για παράδειγμα η Τουρκία κατακτήσει μετά από θερμό επεισόδιο τα Ίμια ή την Παναγιά ή άλλο μικρό νησί, αλλάζουν τα δεδομένα για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, το εύρος των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου και πολλά ακόμη.  Με απλά λόγια η ελληνική εθνική κυριαρχία απειλείται με ακρωτηριασμό, αλλά η Ελλάδα   παραπαίει, ανίκανη να αντιδράσει.
Κατά συνέπεια, η Τουρκία είτε βρίσκεται σε περίοδο ηρεμίας, είτε  είναι  νευρική είτε έχει επιτυχίες στην εξωτερική και την εσωτερική της πολιτική, είτε έχει αποτυχίες, δεν αλλάζει την πολιτική της στο Αιγαίο.  Τα άλλοθι της Ελλάδας για τις δικές της αποτυχίες πάρα πολλά και σχεδόν πάντα αναξιόπιστα, όπως και σήμερα. Παλιά ήταν οι στρατηγοί   και το κοσμικό κράτος που έκαναν επίδειξη ισχύος. Μετά ήταν κάποιοι κύκλοι μεταξύ κράτους και παρακράτους. Στη συνέχεια ήταν οι ισλαμιστές  , μετά το κουρδικό, μετά η διένεξη ισλαμιστών και  κεμαλιστών  και τέλος η υπόθεση των οκτώ αξιωματικών. Οι δικαιολογίες και οι ανεπάρκειες έκαναν τον κύκλο τους, η τουρκική επιθετικότητα παραμένει ίδια, απαράλλακτη και δυστυχώς κλιμακούμενη.
Με υποβαθμισμένο τον δημόσιο διάλογο στα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, όπως είναι το μέλλον της στην ευρωζώνη, οι σχέσεις με την Τουρκία, το Κυπριακό, η κατάσταση στα βαλκάνια που ξαναγίνονται πυριτιδαποθήκη , η ανάδυση νέων παγκόσμιων παικτών, η θέση και ο ρόλος της χώρας μας και πολλά ακόμη, δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίσει η Ελλάδα τις προκλήσεις. Και όσο αυτό δεν γίνεται,  πλήθος ανοησιών και ρηχών αναλύσεων θα ακούγονται όπως αυτές του Ν. Κοτζιά.
Η Τουρκία θα επιμείνει στις θέσεις της , όπως το κάνει εδώ και δεκαετίες. Και όσο η Ελλάδα αδυνατεί να ανατρέψει τις διεκδικήσεις της, τόσο περισσότερο θα κλιμακώνει τις απειλές της, μέχρι να καταφέρει , μάλλον μετά από πολεμικό επεισόδιο να αποσπάσει από την Ελλάδα κάποιο νησί που θα αλλάξει την ροή της ιστορίας στο Αιγαίο.
Φαντάζει σχεδόν νομοτελειακή αυτή η πορεία. Αν η Ελλάδα δεν θέλει να μπει σε περιπέτειες , έχει χρόνο ακόμη να αλλάξει την ροή της ιστορίας. Αρκεί να μάθει να σκέφτεται περισσότερο και να μην χάνεται στις θεωρίες και τις δικαιολογίες.