Του Στράτου Βαλτινού

 Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ιδεολογικές και κοινωνικές ευαισθησίες, αλλά τα ιδεολογικά ζητήματα δεν είναι η ειδικότητά του. Γι αυτό,  συχνά,  ο λόγος είναι χύμα. Ξεκινά από το κοινωνικό κράτος, περνάει στην αντιπαράθεση ολιγαρχών- λαού, αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής διένεξης με τη φράση  “«Από τη μια η πατρίδα μας από την άλλη τα πλούτη τους», που είναι  σκληρή αντιπαραθετική ιδεολογική γραμμή,   για να καταλήξει στον “δημοκρατικό καπιταλισμό”.

Χαώδης προσέγγιση. Θέλει κατά κάποιο τρόπο, τον εξευγενισμό της ολιγαρχίας; τον εξανθρωπισμό των ανισοτήτων; ή την κατάργησή τους;. Και αυτή μπορεί να γίνει με την συναίνεση των ολιγαρχών; κάτι δεν πάει καλά. Γιατί στην παρούσα φάση έχουμε ολιγαρχικό καπιταλισμό με άγριες πολεμικές διαθέσεις και τάσεις συντριβής των εργαζομένων. Ταυτόχρονα η σύμφυση δεξιάς -ακροδεξιάς -κεφαλαίου καθοδηγεί αυτή τη βίαιη μετάβαση του νεοφιλελευθερισμού προς τον πολεμικό καπιταλισμό. Μια ματιά στην ΕΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ρωσία Κίνα, την Ινδία, δίνουν μια ισχυρή εικόνα της πραγματικότητας. Στην Ελλάδα των πολλαπλών εξαρτήσεων, με  ποια εργαλεία,  με ποιες δυνάμεις , ποια οικονομία και ποια σχέδια θα μετατραπεί αυτή η ζούγκλα  σε “δημοκρατικό καπιταλισμό” και πως τον ορίζει;

Κράτος  έρμαιο της ολιγαρχίας ή κοινωνικό κράτος;

Πέραν αυτών, ποιος είναι ο ρόλος του κράτους στον υποτιθέμενο “δημοκρατικό καπιταλισμό;” θα έχουμε περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του κράτους , αλλά με περισσότερη διαφάνεια για παράδειγμα; θα έχουμε ιδιωτικά ΑΕΙ και υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και υγείας; ή με τους ολιγάρχες ή με την κοινωνία , δηλαδή με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Όσοι επινόησαν ενδιάμεσα σχήματα , όπως ο τρίτος δρόμος του Μπλερ και του Κλίντον, ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, η επανίδρυση του κράτους από τον Κώστα Καραμανλή τους καταβρόχθισε ο νεοφιλελευθερισμός. 

Αν ο Τσίπρας εννοεί τον “δημοκρατικό καπιταλισμό” ως μια συμμαχία εργαζομένων και ολιγαρχών, προφανώς είναι μακριά νυχτωμένος. Θα τον καταβροχθίσουν και αυτόν γιατί όσο η Αριστερά διαπραγματεύεται τις θέσεις της , τόσο πιο άκαμπτη και πιο επιθετική γίνεται η ολιγαρχία. Και αυτή κυβερνά σήμερα ακριβώς γιατί οι μεταλλάξεις της σοσιαλδημοκρατίας με τις ονειροπολήσεις του τρίτου δρόμου, του εκσυγχρονισμού, των ΣΔΙΤ, της φρενίτιδας ιδιωτικοποίησης του κράτους οδήγησαν στις προοδευτικές δυνάμεις στο περιθώριο, αφού πρώτα ηττήθηκαν ιδεολογικά. 

Νέες λέξεις δεν σημαίνουν αναγκαστικά νέες ιδέες και οι προτάσεις συμφιλίωσης Αριστεράς -ολιγαρχών θα πεταχθούν από τους δεύτερους στα σκουπίδια της ιστορίας, όπως έχουν κάνει και με άλλες υποτίθεται ιδέες. 
 Οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες της Αριστεράς  είναι πολύ μακριά από ιδεολογικές επεξεργασίες, είναι αποστασιοποιημένοι από τις ραγδαίες αλλαγές που έχει επιβάλλει ο καπιταλισμός στα μέσα παραγωγής, στα πολιτικά συστήματα και τις διεθνείς σχέσεις. Ορισμένοι, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, έχουν και ιδεολογικές ευαισθησίες και κατανόηση των κοινωνικών αναγκών, γι αυτό και ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να έχει ακροατήριο. 
Όμως ούτε η Αριστερά στην Ελλάδα και διεθνώς, ούτε η κεντροαριστερά που είναι μια επινόηση για να μην ντρέπεται η Αριστερά, είναι σε θέση να προκαλέσουν ρήγματα σε αυτό το νέο και πολύ απειλητικό σύστημα που αναδύεται και επιβάλλεται με την στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου. 

Το καθαρό μήνυμα

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και στηρίζει φανερά την συμμαχία δεξιάς -ακροδεξιάς. Δίκτυα οργανώνονται παντού, κοινοί στόχοι , όπως η συντριβή της Αριστεράς και των κινημάτων υιοθετούνται σε όλη τη Δύση . Πλέον η ακροδεξιά μέσω ιδεολογικής αναγέννησης , με άρμα το μεταναστευτικό και με προτάγματα φασιστικού χαρακτήρα όπως οι περιορισμοί στις ελευθερίες, τα δικαιώματα , η ανατροπή του κοινωνικού μοντέλου , ο ατομισμός και η βία γίνονται πολιτικά προγράμματα . Μετά το 1991 όλο αυτό το μοντέλο του μεγάλου κεφαλαίου μέσω των κυβερνήσεων φρόντισε να καταρρακωθεί ιδεολογικά ο σοσιαλισμός και το πέτυχε, ενώ πολύ γρήγορα , όσα κόμματα δεν ενσωματώθηκαν στον βουλιμικό καπιταλισμό , δεν κατάφεραν να ορθοποδήσουν. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015, με τα γνωστά αποτελέσματα. 

Ο Τσίπρας έχει ανοίξει το δρόμο για την επιστροφή του. Καλό και για τον ίδιο θα είναι να στείλει ένα καθαρό , ισχυρό και εύκολα αναγνώσιμο ιδεολογικό μήνυμα προς το λαό. Ακροβατισμοί πάνω στο μοντέλο του καπιταλισμού, ούτε νόημα έχουν , ούτε κατανοητοί γίνονται από την κοινωνία. Αν απευθύνεται στο κεφάλαιο , μάλλον ατύχησε. Αν απευθύνεται στην κοινωνία, την μπερδεύει περισσότερο επιστρέφοντας απ ότι όταν παραιτήθηκε. 
Επανάσταση δεν θα γίνει, Λένιν δεν υπάρχει, ο σοσιαλισμός βρίσκεται σε κώμα. Μήπως απλά να μιλήσει για ένα ισχυρό κράτος μιας νέας Ελλάδας στην υπηρεσία του λαού και όχι των ολιγαρχών; ;ένα δημοκρατικό κράτος που σήμερα είναι πελατειακό και λάφυρο των λίγων. Να αποκτήσει ένα κεντρικό σύνθημα για την  Ελλάδα που ανήκει  στον λαό της και όχι στους ολιγάρχες είναι ένα μέτωπο σε κάθε περίπτωση, γιατί ολιγαρχία και δημοκρατία δεν συμβαδίζουν….