του Λευτέρη Κανά

Εχουμε αναφερθεί στο ιδιότυπο πολιτικό φαινόμενο, όπου οι πιο ισχυροί και φανατικοί βραχίονες  της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι οι λεγόμενοι «εξωσχολικοί», οι «εκ μεταγραφής» ενταγμένοι στο «επιτελικό κράτος» ή  αυτόκλητοι «οργανικοί διανοούμενοι».

 Σε αντίθεση με τους «αυθεντικούς» νεοδημοκράτες, που τηρούν-και όχι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση-μια πιο προσεκτική στάση, δείχνοντας αν μη τι άλλο, ότι αφουγκράζονται την «κοινωνική βουή».

 Είναι αυτός ο «στρατός» των «εξωσχολικών», που αναλαμβάνει την «εκλαϊκευση» του αφηγήματος, του Μαξίμου, υπερακοντίζοντας, ακόμη και μετά την τραγωδία, στη φανατική και ιδεοληπτικά εμμονική υπεράσπιση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Τι άλλο κρύβει η εμμονή, επί παραδείγματι, στην…….ενοχοποίηση του συνδικαλισμού, κόντρα στα πραγματικά δεδομένα; Άλλά και η επιμονή του Μαξίμου να προωθεί, μετά από όσα έχουν συμβεί, νομοσχέδιο για την επί της ουσίας ιδιωτικοποίηση του νερού;

 Σε όλα αυτά μπορεί κανείς να διακρίνει την πατρική κληρονομιά. Ποιος ξεχνάει τα όσα έγιναν, στην περίοδο 1990-93, με τις αστικές συγκοινωνίες, που παραδόθηκαν, υπό συνθήκες που κανείς δε θέλει να θυμάται, σε κάποιους απίθανους ιδιώτες, με οδηγούς που δεν ήξεραν καν τις διαδρομές των γραμμών;

 Με τις πρώιμες προσπάθειες εκχώρησης και των «τιμαλφών» του κράτους, όπως οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, ΟΤΕ) στην «ιδιωτική πρωτοβουλία», υπό όρους «ξεπουλήματος». Προσπάθειες που προσέκρουσαν στις έντονες αντιδράσεις, στο εσωτερικό της τότε πλειοψηφίας.

 Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όμως, είχε φροντίσει να δημιουργήσει έναν κύκλο υποστηρικτών, προς τα αριστερά του, που λειτουργούσαν και τότε ως «αιχμή του δόρατος» στην προώθηση των ακραίων νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων. Η προέλευση των εν λόγω από τον ευρύτερο αριστερό ή κεντροαριστερό χώρο, ενίσχυε τον «γενιτσαρικό» φανατισμό τους.

 Τι «σκάνδαλο Κοσκωτά» πρόσφερε το βολικό άλλοθι για τους……έτοιμους από καιρούς, μετανιωμένους και μετανοημένους, πρώην αριστερούς, για ν` ανακαλύψουν τον «ιδιότυπο ριζοσπαστισμό» της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

 Μέχρι και βιβλίο εξέδωσε, πρώην βουλευτής της ΕΔΑ, όπου η προσήλωση στις πιο ακραίες εκδοχές του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, μέχρι και το «ασφαλιστικό Πινοσέτ», θα έκανε και αυτόν τον Μίλτον Φρίντμαν  και τον Φον Χάγιεκ, να φαντάζουν εξαιρετικά μετριοπαθείς.

 Δεν ξεκίνησε ως εκ τούτου από το μηδέν ο γιος. Φρόντισε μόνο να τελειοποιήσει το, μάλλον ακατέργαστο,  πατρικό  δημιούργημα. Στηριγμένο όμως κι αυτό σε «πήλινα πόδια".