του Μανώλη Ροζάκη

Το είπε και ο Κ. Καραμανλής: “εκτός από αντιδημοκρατικό και παράνομο, τόσο πέρα από κάθε όριο νοσηρής φαντασίας και πολιτικής ανοησίας, που είναι αδιανόητο”. Αλλά δεν είναι μόνο το θέμα των υποκλοπών. Πρόκειται για ένα πλέγμα “δράσεων” και συνειδητών  παραλείψεων.Το σύνολο, δηλαδή, μίας πολιτικής, πού κινείται στα όρια της θεσμικής λειτουργίας και ενίοτε τα  ξεπερνά.

Οδηγώντας αργά και βασανιστικά στον εκμαυλισμό τής πολιτικής, την υπανάπτυξη τής οικονομίας και την υποβάθμιση, τελικά, τής ποιότητας ζωής των πολιτών. Μικρή εξαίρεση

αποτελούν η αλαζονεία, ασυδοσία και η διαφθορά, που ανθεί στούς κόλπους λίγων και ισχυρών.

Αυτό είναι α(δια)νόητο.

Γιατί κάθε τόνος (τραγικής) ειρωνείας που φορτώνουν στην πραγματικότητα, το βάρος που θα πρέπει να σηκώσουν στη συνέχεια γίνεται η χιονοστιβάδα που θα τους καταπλακώσει, Αλλά όταν ατάλαντοι σαλτιμπάγκοι καλούνται να διαχειριστούν τα “ιοβόλα” ανομήματά τους, δεν περιμένεις και κάτι καλύτερο.

Έτσι το πράγμα καταλήγει σε διεθνή διασυρμό. Ο επαρχιωτισμός σε όλο του το μεγαλείο. Δηλαδή, ένα failed state, που λένε και στο χωριό. “Παγώστε τα υπερκέρδη, για να μην παγώσουν οι άνθρωποι” (Freeze profits, not people), φωνάζουν στην Αγγλία. Και εδώ πέρα βρέχει. Ανεπαρκείς, αδαείς και επικίνδυνοι, ακόμη και για εκείνους που, έστω και για λίγο, αισθάνθηκαν προνομιούχοι.

Από την ειρωνεία, καταλήγουν, να ζουν στον τρόμο για την πραγματικότητα, που δεν μπορούν τελικά να αποδημήσουν, επειδή δεν ξέρουν πλέον τι να “πουλήσουν”, στη θέση της. Μιλούν τάχα για ανάπτυξη και δείχνουν τον τουρισμό. Εκεί που αδυνατούν να παράσχουν τούς στοιχειώδεις όρους ανθρώπινης διαμονής και εργασίας. Σκεφτείτε επίσης, ότι ακόμη και οι υπέρμαχοι τής ανάπτυξης αναγνωρίζουν, ότι με τις άναρχες πρακτικές δόμησης, αφενός καταστρέφουν το φυσικό πλούτο, πού δεν μπορούν να αξιοποιήσουν επιχειρηματικά, ενώ υποβαθμίζουν το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει προηγουμένως, τις κατάλληλες υποδομές (πχ. Ύδρευση, αποχέτευση κλπ).

Και κάνουν το ένα λάθος πάνω στο άλλο. Επιθέσεις σε δημοσιογράφους, σε διεθνή μέσα ακόμη και στην ευρωπαϊκή επιτροπή. Απομονωμένοι. Παρακολουθούν πολιτικούς και δημοσιογράφους, και όταν αυτό γίνεται γνωστό, ανακαλύπτουν εξωτερικούς εχθρούς και συνωμοσίες. Οι δήθεν φιλελεύθεροι, οι ευρωπαϊστές. Οι δήθεν άριστοι. Καταντούν γραφικοί.

Αυτό είναι ανόητο. 
Είναι αδιανόητο και δεν μας αξίζει...