Του Μανώλη  Ροζάκη  

Έχει χυθεί πολύ μελάνι, πάνω στην προκλητική εξέλιξη πού έχει λάβει, τελευταία, το γεγονός τής απαξίωσης των θεσμών. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα, η ελευθερία του λόγου, της κριτικής και τού τύπου, ο κοινοβουλευτικός πολιτισμός και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εν τέλει, βάλλονται διαρκώς, συντονισμένα και με αυξανόμενη ένταση. Και αυτό ενορχηστρώνεται, με τρόπο αλαζονικό και βαθύτατα ανορθολογικό, από εκείνους τούς φορείς, που θεωρητικά και πρακτικά, θα όφειλαν να τούς υπερασπίζονται. Μιλώ βέβαια, για την εκτελεστική εξουσία, τη δικαιοσύνη και φυσικά τα ΜΜΕ.

Δυστυχώς όμως, τόσο το γεγονός της απαξίωσης των θεσμών, όσο και το φαινόμενο τής διαστρέβλωσης και αποσιώπησής του, έχει ξεπεράσει πια τα όρια τής καρικατούρας και οδηγεί την κοινωνία μας, στην τοξικότητα και το διχασμό.

Η αλαζονεία και ο ανορθολογισμός των σαλτιμπάγων, καταδεικνύουν την άγνοια κινδύνου, πού συνοδεύει τις αντιστοιχες επλογές τους, καθώς έτσι επιτείνεται ο κίνδυνος διάρρηξης τής κοινωνικής συνοχής.

Με αυτόν τον τρόπο επιβάλλεται (ή επιχειρείται) και το τελευταίο δόγμα του σοκ, σε μία πολλαπλώς λαβωμένη κοινωνία.

Επικίνδυνα πράγματα, από αδίστακτους ερασιτέχνες.

Σε μία τέτοια κατάσταση, χρειάζεται μία ορθολογική, προοδευτική και δημοκρατικά ενωτική απάντηση.

Απομονώνοντας, δηλαδή, την αλαζονεία και τον ανορθολογισμό. Τοποθετώντας τον παραλογισμό, την ανικανότητα και την ασυδοσία στο περιθώριο τής ιστορίας.

Γιατί πρέπει να γίνει ξανά κοινή αντίληψη, το γεγονός ότι η αλαζονεία και η διαφθορά δεν είναι κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά λειτουργικές, ακόμη και για εκείνους που (έστω και προσωρινά) νομίζουν ότι κερδίζουν. Έτσι και ο μύθος τών αρίστων, πού αποδεικνύονται αλαζόνες και ανορθολογιστές, και συντηρείται δυστυχώς, κάτω από ένα πέπλο άγνοιας κινδύνου, για το σύνολο τής κοινωνίας.

Το τελευταίο δόγμα του σοκ, και η θεσμική απαξίωση πού το συνοδεύει, μπορεί να καθαιρεθεί, μόνο, με μία συνεκτική απάντηση.

Και αυτή η απάντηση θα δοθεί από μία κοινωνία ενωμένη και αποφασισμένη για την πολιτική αλλαγή, πού θα ορίσει, με τρόπο δίκαιο και λειτουργικό, το μέτρο τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας.