Του Στράτου Βαλτινού


O  Μεβλούτ Τσαβούσογλου με υπερχειλίζοντα κυνισμό δήλωσε από τα κατεχόμενα της Κύπρου, ότι η Ελλάδα δεν έχει απαντήσεις με βάση το διεθνές δίκαιο για τα όσα υποστηρίζει η Τουρκία σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ  θα πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες και στη χώρα του και στην σταθερότητα στην περιοχή, αν , εκτός από το να επικαλείται το διεθνές δίκαιο το διάβαζε πότε -πότε.

Είναι προφανές ότι η διπλωματία δια αλληλογραφίας έκανε τον κύκλο της και κακώς η Ελλάδα απαντά στο αν το θέμα της στρατιωτικής παρουσίας στα νησιά συνδέεται με την κυριαρχία τους. Δεν έχει νόημα να εγκλωβιστεί στην μορφή διαλόγου που θέλει η Τουρκία. Με την ίδια λογική θα μπορούσε η Ελλάδα να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Τουρκίας στην Ίμβρο και την Τένεδο, υποστηρίζοντας ότι παραχωρήθηκαν στην Τουρκία  με την Συνθήκη της Λωζάνης (άρθρο 14) υπό την προυπόθεση ότι:  «Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύωσιν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελούμενης εκ τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον μη μουσουλμανικόν ιθαγενή πληθυσμόν δι’ ό,τι αφορά εις την τοπικήν διοίκησιν και την προστασίαν των προσώπων και των περιουσιών…”.

Η Ελλάδα έχοντας αποδυναμωθεί πλήρως στο διεθνές σκηνικό αδυνατεί να εκπονήσει μια στιβαρή εξωτερική πολιτική και να θέσει τους διεθνείς οργανισμούς, τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ προ των ευθυνών τους. Το γεγονός ότι η Τουρκία αδιαφορεί πλήρως για το γράμμα και το πνεύμα των συνθηκών, έχει μπλοκάρει την Ελλάδα που διαρκώς επιμένει στην νομική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής και δεν γενικεύει το πολιτικό της πλαίσιο ώστε να αποδυναμώσει την Άγκυρα. Η απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών στην Τουρκία είναι τυπικά σωστή. Όμως η διαρκώς επαναλαμβανόμενη νομική επιχειρηματολογία προδίδει ακινησία, καθώς αναφέρει:
«Η Ελλάδα έχει απορρίψει με νομικά επιχειρήματα βασισμένα στο διεθνές δίκαιο όλες τις τουρκικές μονομερείς αιτιάσεις. Δεν θα μπούμε σε μια στείρα αντιπαράθεση δηλώσεων. Έχουμε απαντήσει με χάρτες και επιστολές στο σύνολο των έωλων τουρκικών αιτιάσεων. Η Αθήνα απαντά με ψυχραιμία και τεκμηριωμένα».

Είναι γεγονός όμως  ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ίσως ο πλέον αποδυναμωμένος πρωθυπουργός που είχε ποτέ η χώρα στην εξωτερική πολιτική. Ουσιαστικά το ίδιο του το κόμμα που ελέγχεται από τον ίδιο τον Μητσοτάκη , αλλά και τους Καραμανλή και Σαμαρά, του έχουν απαγορεύσει κάθε σκέψη και κίνηση για συνομιλίες με την Τουρκία, πόσο μάλλον οι συνομιλίες να εξελιχθούν σε διαπραγμάτευση. Εκ των πραγμάτων ο Μητσοτάκης , φοβάται μια κομματική κρίση που μπορεί να τον εξωθήσει  σε μεγαλύτερη πολιτική κρίση που δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει και επιλέγει θέλοντας και μη την ακινησία. Δηλώσεις προθέσεων, ελιγμοί και προσφυγή στις ΗΠΑ δεν αποτελούν εθνικό σχέδιο , αλλά ημερήσιο πρόγραμμα  περιορισμένης ευθύνης και βρίσκεται πολύ μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.  
Τα ίδια τα γεγονότα θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε αλλαγές . Θα είναι κέρδος για τη χώρα, αν η σημερινή κυβέρνηση και κυρίως ο Μητσοτάκης δεν αντιληφθεί ότι το κομματικό συμφέρον δεν μπορεί να υπερτερεί του εθνικού. Όσο είναι καιρός...