του Μανώλη Ροζάκη           

Πριν από δύο περίπου χρόνια, είχα γράψει ένα κείμενο, με τίτλο “H έχθρα σας, μάς είναι λιγότερο επιζήμια από τη φιλία σας” - πρόκειται για την απάντηση των αρχαίων Αθηναίων στους Μηλίους (σχετική δημηγορία), πού όλοι γνωρίζουμε την θλιβερή της συνέχεια.

Επαναφέρω το θέμα, γιατί δυστυχώς η κατάσταση επιβεβαιώνει τις ανησυχίες και τόν έντονο προβληματισμό, σχετικά με την λογική και την αποτελεσματικότητα τών θεσμικών, οικονομικών και γεωπολιτικών επιλογών τής χώρας μας, στο διάστημα των τριών τελευταίων ετών. 

Είναι προφανές ότι η σημερινή νεο-συντηρητική εκδοχή, διατηρεί μία επιφανειακή σχέση με την παράδοση, υποσκάπτοντας το παρόν και ναρκοθετώντας το μέλλον. Στηρίζεται στην αντιφατική πεποίθηση, ότι η τελική προτεινόμενη λύση είναι η μοναδική (ΤΙΝΑ) και ταυτόχρονα η βέλτιστη.

Οι άριστοι πολιτικοί και τεχνοκράτες, δεν κάνουν όμως τον κόπο να “διαβάσουν” την γεωπολιτική αστάθεια, την πολυπλοκότητα και τις επιπτώσεις της στο εσωτερικό.

Νομίζουν ότι αρκεί μόνον η επικοινωνία και ο αυταρχισμός. Με κατευθυνόμενη ενημέρωση, τη δικαιοσύνη στον πάγο, ανεξέλεγκτα ολιγοπώλια και αισχροκέρδεια, και μία ιδιωτική εξωτερική πολιτική, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε πια, για φιλελευθερισμό, δημοκρατία και εθνική στρατηγική.

Η άγνοια, η αλαζονεία και η ατολμία οδηγούν, κατευθείαν στον βωμό της νεο-συντηρητικής μοιρολατρίας.

Γι’ αυτό τον λόγο και περιμένουμε πάντα από τούς “άλλους”, να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε. Για παράδειγμα την εισβολή στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση, τον τουρκικό αναθεωρητισμό, το Ιράν, τη Λιβύη, τούς εξοπλισμούς, την φορολογία, τα εργασιακά κλπ κλπ. Απορώ πώς ακόμη και η εγχώρια ελίτ μπορεί να θεωρεί και να πιστεύει ότι τα συμφέροντά της είναι εξασφαλισμένα και προστατευμένα, σε τόσο αχαρτογραφητα νερά. Πυροβολώντας συνεχώς τα “πόδια” μας (μικρομεσαίοι, επιχειρήσεις, εφοπλιστές), χωρίς σχέδιο και χωρίς συγκροτημένο αφήγημα, γινόμαστε έρμαιο κάθε εξωγενούς (πιθανά τυχοδιωκτικής) παρεμβάσης της “μοίρας”.

Έτσι είναι όμως τα πράγματα. 

Η εποχή τού γενικευμένου κομφορμισμού (Κ. Καστοριάδης) ανέδειξε τελικά την προχειρότητα και τον χυδαίο κυνισμό, ως τα κύρια συστατικά μίας κοινωνίας σε παρακμή. Στην Ελλάδα το τερματίσαμε βέβαια, καταλήγοντας στην ιδιώτευση, τη διεύρυνση των ανισοτήτων, την ασυδοσία και τη μεγάλη διαφθορά. 

Αφού όμως το τέλος τής ιστορίας και των μεγάλων αφηγήσεων είναι και αυτό ένα κενό γράμμα της σύγχρονης ψευδο-διανόησης, η παραίσθηση μίας εποχής τού ανύπαρκτου μετα-μοντερνισμού έλαβε τέλος πριν καν αρχίσει.

Μετά και από την επομένη μέρα, πρέπει να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, για να αντιστρέψουμε αυτήν την κατρακύλα.

Με σωφροσύνη, μετριοπάθεια και θάρρος, απέναντι στην άγνοια, την αλαζονεία και την ατολμία.

Μετά την επόμενη μέρα.

Δηλαδή, τώρα...