Του Στράτου Βαλτινού

Η αντιπολεμική συναυλία στα Προπύλαια στις 29 Μαρτίου θύμιζε δημοψήφισμα. Ο πόλεμος κατά των καλλιτεχνών και η μονοσήμαντη ρητορική των υπονομευτών της,  προκάλεσε κοινωνικά αντανακλαστικά. Έτσι η συναυλία, εξελίχθηκε σε δημοψήφισμα που συμπαρέσυρε και την κυβέρνηση που εμφανώς επιχείρησε να την αποδομήσει. Να αποδομήσει το αντιπολεμικό της μήνυμα, αυτό που υποτίθεται η ίδια θέλει  να ακούγεται πολύ δυνατά.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση και την παράταξη που την στηρίζει είναι ότι ο λαός έχει αποχωριστεί πλήρως τα επιχειρήματά της. Ότι δηλαδή καταδικάζουμε την ρωσική εισβολή, χωρίς να αναλύουμε, χωρίς να ρωτάμε, χωρίς να έχουμε και μια πρόσθετη προσέγγιση που αφορά τον ρόλο της Δύσης, όταν στην ίδια τη Δύση οι φωνές αμφισβήτησης της πολιτικής της γίνονται όλο και πιο δυνατές .  Η αυτονόητη καταδίκη της Ρωσίας δεν σημαίνει επιδοκιμασία των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αυτό πλέον αρχίζει και γίνεται όλο και πιο ηχηρό μήνυμα στη Δύση και δεν αρέσει στους δεδομένους της Αθήνας.

Αλλά μια συναυλία, πάνω απ΄όλα έχει στην πρώτη της γραμμή το αντιπολεμικό μήνυμα. Καταδικάζει την φρίκη του πολέμου. Υπερασπίζεται, τα αθώα θύματα, τους αμάχους, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τους πρόσφυγες. Που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους, τις γειτονιές τους και τις πόλεις του για να σωθούν και να αρχίσουν μια νέα ζωή σε ένα άλλο κράτος ή σε μια άλλη , ασφαλή πόλη.
Εύκολο είναι; τρομακτικό είναι. Αυτό ακριβώς καταπολεμούν με τα τραγούδια τους οι καλλιτέχνες, αλλά για την ελληνική νεοφιλελέ δεξιά είναι πρόκληση. Αλλά και η δική της στάση προκαλεί την δική μας , όχι μόνο πολιτική σκέψη και την ηθική μας, αλλά και την αισθητική μας.

 Η δεξιά και οι εκφραστές της έχουν όμως ένα άλλο πρόβλημα. Έχοντας δυσανεξία σε οτιδήποτε κινητοποιεί την κοινωνία, σε οτιδήποτε αποκλίνει από την δική τους γραμμή, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η πολιτική και η ιδεολογία της μίας άποψης δεν θύμιζε ποτέ δημοκρατία. Εξακολουθούν να αποστρέφονται κινήματα , όσο απλά και δημοκρατικά και αν είναι, γιατί δεν μπορούν να δεχθούν ότι ο λαός έχει πολλά μέσα για να εκφραστεί, όπως οι συναυλίες και δεν αρκούνται στην παθητική ακρόαση των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων.

Η συναυλία με τους χιλιάδες πολίτες στα Προπύλαια, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση και προς όσους θεωρούν ότι οι λαοί είναι απλώς όχλος που ακολουθεί. Αυτό θα έπρεπε να τρομάξει το Επιτελικό Κράτος περισσότερο και από μια κακή δημοσκόπηση. Γιατί οι αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία είναι τόσο ισχυρές και υπόγειες, που καμία δημοσκόπηση δεν μπορεί να καταγράψει , ούτε να προβλέψει γιατί υποτίθεται ερευνούν τον καταλληλότερο.. Μόνο όταν βγαίνουν στην επιφάνεια γίνονται αντιληπτές από τις εξουσίες. Και αυτή η συναυλία ήταν η πρώτη κίνηση ανάδυσης και του αντιπολεμικού κινήματος και καταδίκης των εκφραστών και υποτελών  της...ορθότητας της μία