Του Μανώλη Ροζάκη

Έτσι φυτρώνουν σήμερα οι ατάλαντοι γελωτοποιοί.

Σε ένα άγονο και ακαλλιέργητο έδαφος.

Διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, μόνο και μόνο για να επιδείξουν το, καθόλα ανύπαρκτο, κύρος ενός “βασιλιά”, πού είναι, δυστυχώς, γυμνός.

Με όχημα τον δημόσιο λόγο τους, ασχημονούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, πίσω από τον μανδύα πού τούς παρέχει, το κατ’ όνομα επάγγελμά τους.

Αυτοί οι ατάλαντοι γελωτοποιοί.

Οι δήθεν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, τεχνοκράτες, όλοι αυτοί με χίλια εισαγωγικά, είναι οι influencers τής εποχής.

Οι influencers τής κακιάς ώρας.

Υποτιμώντας συνεχώς την νοημοσύνη μας, εκμεταλλευόμενοι τις αγνές προθέσεις μας και υποκρινόμενοι την ευαισθησία μας, ποντάρουν στον φόβο και το διχασμό, για να καταρρακώσουν, ακόμη και την τελευταία ικμάδα ελπίδας. 

Και ύστερα αναρωτιόμαστε, γιατί στραβά αρμενίζουμε, σε έναν στραβό γιαλό.

Μετά την ένδοξη επανάσταση, την γαλλική επανάσταση, την επανάσταση τού 21, και τη ρωσική επανάσταση, ήρθε και έμεινε η επανάσταση τής τεχνολογίας, ενώ τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε πια μονον τα επαναστατικά προϊόντα των σουπερμάρκετ.

Ας μην μιλήσουμε, για την ώρα, σχετικά με την επανάσταση των διευθυντών (J. Burnham). Επιφυλασσόμεθα να επανέλθουμε σε επόμενο χρόνο, για αυτό.

Κάπως έτσι όμως, γινόμαστε τελικά και εμείς θεατές μίας άδοξης επανάστασης ατάλαντων σαλτιμπάγκων.

Φτάνει πια...