Γιώργος Χατζηδημητρίου 

Η απόλυτη υποταγή των πολιτικών ελίτ στους διεθνείς τραπεζίτες, με την προσδοκία πως με αυτή τη δουλικότητα θα μπορούσαν να σώσουν το τομάρι τους, επιβεβαιώνει σήμερα τη βαθιά ηθική παρακμή των πολιτικών ηγεσιών. Και εξηγεί γιατί μέσα από αυτό το ηθικό κενό αναδύονται παντού στον δυτικό κόσμο νέες πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στα όρια του πολιτικού συστήματος.

Αμήχανοι, εκείνοι ακριβώς που παράγουν στρατιές φτωχών και ανέργων προσποιούνται ότι πέφτουν από τα σύννεφα μπροστά στις εκδηλώσεις βίας τις οποίες όμως έχει προετοιμάσει η ξέφρενη πολιτική τους. Και τις βαφτίζουν λαϊκισμό, επειδή αρνούνται να αποδεχθούν την ήττα τους και να αναλάβουν τις εγκληματικές τους ευθύνες!(Στοιχεία για την άνιση κατανομή του παγκόσμιου πλούτου μπορεί κανείς να βρει οπουδήποτε. Υπάρχουν τρισεκατομμύρια από τον κόπο των λαών που λιμνάζουν μέσω ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος σε φορολογικούς παραδείσους).

Όταν ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, ο Γουόρεν Μπάφετ παραδέχεται αφοπλιστικά «πληρώνω λιγότερους φόρους από την γραμματέα μου», ελάτε στη θέση ενός ανέργου στις «Πολιτείες του Χάλυβα» στις ΗΠΑ, που νοιώθει πεταμένος τη γη να χάνεται κάτω απ΄ τα πόδια του διότι οι μεγάλες βιομηχανίες «μετακόμισαν» στην Ασία που έχει φθηνά εργατικά χέρια και ζει χωρίς καμία βεβαιότητα.

Όταν οι κυβερνήσεις καλούν διαρκώς τους φορολογουμένους να τηρούν κανόνες σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής και να πληρώνουν από το υστέρημά τους τις πτωχευμένες ιδιωτικές τράπεζες, όταν κρατικοποιούν τις ζημιές αυτών των τραπεζών αλλά όχι και τα κέρδη τους, όταν ακόμη και οι κεντρικές τράπεζες που έχουν ιδιωτικοποιηθεί βάζουν χέρι στις οικονομίες των ανθρώπων κόβοντας μισθούς και συντάξεις, δεν υπάρχει πια κανένας λόγος για να σέβεται κανείς τα θεσμικά σύμβολα αυτού του απάνθρωπου συστήματος.

(Υ.Γ: Όθεν συνιστώ λίγη περισσότερη προσοχή, σε όσους/ες καταδικάζετε εύκολα τα γεγονότα που εξελίσσονται στις ΗΠΑ. Αυτοί που διαμαρτύρονται- θυμίζω κάπου 75.000.000 ψήφους έλαβε αυτός ο φλεγόμενος κομήτης ο Τραμπ- δεν είναι ΟΛΟΙ ψεκασμένοι, ούτε λαϊκιστές. Σκεφθείτε μήπως υπάρχει ενδεχόμενο, να παλεύουν για τη ζωή τους. Κι επειδή η Αριστερά και οι «δημοκρατικές» δυνάμεις αδιαφορούν για την περίπτωσή τους, στρέφονται όπως τα ηλιοτρόπια στον πρώτο τυχοδιώκτη που απευθύνεται στην καταρρακωμένη τους υπερηφάνεια).