του Σωτήρη Σιδέρη

Στα όρια της εθνικής υπερηφάνειας ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στη βουλή ότι τις επόμενες ημέρες η κυβέρνηση θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα  στα δώδεκα μίλια προς το Ιόνιο. Ο Αλέξης Τσίπρας άφησε έναν υπαινιγμό για την επέκταση, λέγοντας ότι θα μπορούσε το σημείο βάσης να είναι ανατολικότερα, δηλαδή να συμπεριλαμβάνει και τα Κύθηρα. Ο πρωθυπουργός δεν απάντησε και ήξερε το γιατί. Ο λόγος είναι ότι η Τουρκία θεωρεί  ότι τα Κύθηρα ανήκουν στο  Αιγαίο και ότι περιλαμβάνονται στο casus belli, την απειλή πολέμου δηλαδή αν η χώρα μας επεκτείνει στα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.


Έτσι, μετατοπίστηκε το όριο και ο πρωθυπουργός έκανε την επανάσταση του αυτονόητου θριαμβολογώντας και στολίζοντας την απόφασή του με πατριωτικές περικοκλάδες, ότι  μεγαλώνει την Ελλάδα. Πριν την μεγαλώσει ο Μητσοτάκης, η Αλβανία είχε προλάβει πρώτη να  μεγαλώσει επεκτείνοντας τα δικά της χωρικά ύδατα στα δώδεκα μίλια  όπως και η Ιταλία.  Πρώτο συμπέρασμα λοιπόν: η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μια χώρα χωρίς δύναμη και χωρίς εθνική αυτοπεποίθηση με πρωθυπουργό που αρέσκεται σε παραστάσεις .  Έτσι λοιπόν η επέκταση από το Ταίναρο είναι μια υποχώρηση έναντι της Τουρκίας  και τίποτα παραπάνω..  Πέραν του ότι ήρθε με καθυστέρηση ετών.
 Ως προς το ιστορικό της υπόθεσης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στον πρώτο χάρτη επέκτασης είχε συμπεριλάβει και τα Κύθηρα. Επικράτησαν δεύτερες σκέψεις και κάποια στιγμή αφαιρέθηκαν από την επέκταση, υπήρχε δηλαδή εκκρεμότητα ως προς την τελική απόφαση, αλλά η συμπερίληψη των Κυθήρων δεν αποσύρθηκε ποτέ. 
Λίγες ώρες νωρίτερα, το βράδυ της Τρίτης 25 Αυγούστου, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επικοινώνησε με τον Αλβανό πρωθυπουργό Έντι Ράμα για να του ανακοινώσει την απόφαση της κυβέρνησης για την επέκταση των χωρικών υδάτων, αναφέρουν διπλωματικές πηγές. Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες , προφανώς ο Δένδιας ζήτησε να επαναληφθούν οι συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών με τη χώρα μας. Κανονικά ο Έλληνας υπουργός θα έπρεπε να πιέσει τον Ράμα να σταματήσει να δίνει γη και ύδωρ στην Τουρκία , να της δίνει δηλαδή  ναυτική  βάση που σαφώς στρέφεται κατά της Ελλάδας , ότι δηλαδή είναι εχθρική ενέργεια. Ούτε καν υπάρχει στην επίσημη διμερή πολιτική το θέμα αυτό.
      

  Το σημείο καμπής



Πέραν αυτών η συζήτηση στη βουλή μεταξύ Μητσοτάκη –Τσίπρα ήταν  εντελώς αναιμική . Οι ενστάσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για τα μειονεκτήματα της  συμφωνίας με την Αίγυπτο, ήταν λογικές και προφανώς ακούστηκαν από την κοινή γνώμη. Όπως επίσης ότι ο Μητσοτάκης είναι εκτεθειμένος στο μακεδονικό ζήτημα, γι αυτό και απέφυγε να απαντήσει . Όπως δεν κατάφερε σε κανένα σημείο  ο Μητσοτάκης να δικαιολογήσει τις διαρκείς μεταπτώσεις στην πολιτική του.  Αυτό όμως που θα περίμεναν οι πολίτες, θα ήταν οι προτάσεις και οι θέσεις των δύο μεγάλων κομμάτων για την αντιμετώπιση της Άγκυρας. Αν δηλαδή η Αθήνα δέχεται ανοιχτή διαπραγμάτευση, δηλαδή εφ όλης της ύλης όπως απαιτεί η Άγκυρα, ή μόνο για την οριοθέτηση. Γιατί ούτε οι Γερμανοί μεσολαβητές , ούτε οι ΗΠΑ, ούτε συλλογικά η ΕΕ αναφέρονται σε επιμέρους ζητήματα και ζητούν απλά από τις δύο χώρες να διαπραγματευθούν. Κατά συνέπεια ο πρωθυπουργός με την συναίνεση του Τσίπρα απέφυγε να δεσμευθεί και η ρητορική ότι συζητάμε μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δεν ισχύει στο παρασκήνιο. Απομένει λοιπόν να διαπιστώσουμε στην πράξη τι θα ισχύσει.


Η κυβέρνηση επίσπευσε την κύρωση των συμφωνιών, κυρίως αυτή με την Αίγυπτο, με προφανή στόχο να έχει υπογραφεί και από την πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι την πρώτη Σεπτεμβρίου, οπότε και αναμένεται η Τουρκία να ξεκινήσει έρευνες , έτσι λέει τουλάχιστον, σε οικόπεδα που περιλαμβάνονται στο τουρκολιβυκό σύμφωνο. Είναι προφανές ότι η εμπλοκή θα είναι μεγάλη πλέον γιατί φθάνουμε σε σημείο καμπή. Η Τουρκία  θα έχει μπροστά της ένα σύμφωνο Ελλάδας –Αιγύπτου, που λίγες ώρες νωρίτερα θα έχει τεθεί σε ισχύ. Κατά συνέπεια, είτε το θέλει , είτε όχι το πρόβλημα υπάρχει. Ακόμη και αν ασκήσει βία, δεν θα έχει την λύση στα χέρια της. Επομένως αν και όταν αρχίσει ο ελληνοτουρκικός διάλογος και με ποιους όρους, θα είναι το σημείο κλειδί. Γιατί ακόμη και υπάρξει θερμό επεισόδιο, σίγουρα το κλίμα θα κλονιστεί, πολλά μπορούν να συμβούν , αλλά η οριοθέτηση Ελλάδας –Αιγύπτου, παράγει έννομα αποτελέσματα και αυτή ισχύει.
 Γι αυτό και συχνά από το Omegapress.gr υπογραμμίζουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει το απόλυτο σχέδιο διπλωματικής δράσης για κάθε πτυχή διαπραγμάτευσης που μπορεί να θέσει η Τουρκία, να επιστρατευθούν όλοι οι έμπειροι διπλωμάτες να συνεισφέρουν, να αποφασίσουν από κοινού όλα τα κόμματα ποια θα είναι η ατζέντα, διαφορετικά, ο διχασμός τον οποίο όλοι αποστρέφονται θα σαρώσει τη χώρα. 

Κρίση στην ευρωζώνη

Ιανουάριος 2015-Ιούνιος 2015
του Διονύση Σταμπόγλη, δημοσιογράφος
Στις 30 Ιουνίου 2015, έκλεισε ένας "κύκλος" ιστορικών θα λέγαμε γεγονότων για την Ελλάδα, αλλά και για την ευρωζώνη και την Ε.Ε., με αντίκτυπο και σε άλλες χώρες του Πλανήτη. Ο "κύκλος" αυτός άρχισε τυπικά στις 25 Ιανουαρίου 2015 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται από τις εκλογές πρώτο κόμμα και σχηματίζει κυβέρνηση με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (ΑΝ.ΕΛ.)
Για ορισμένους, ο "κύκλος" αυτός των ιστορικών γεγονότων ξεκίνησε νωρίτερα από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 2014 όταν όλα έδειχναν ότι η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει τα μέτρα του Μνημονίου, για την υλοποίηση των οποίων είχε δεσμευθεί έναντι των εταίρων στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων ήταν ορατές σε όλους και προκάλεσαν αντιδράσεις στην ευρωζώνη και στις αγορές που δεν έβλεπαν να υλοποιούνται οι μεταρρυθμίσεις.

Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο

E-books

του Νικόλαου Λάου

Μεθεξιολογικό Μανιφέστο

Η Φιλοσοφία της Μέθεξης ως Ελληνική Πνευματική Στρατηγική

 

Γεωπολιτική, Γεωοικονομία και Χρηματοοικονομική

Ένας σύγχρονος πολιτικός, οικονομικός και επιχειρηματικός οδηγός από το Research Institute for Noopolitical and Geopolitical Studies και την R-Techno Private Intelligence Company

 

Η παρακρατική δράση

Tων ελληνικών ακροδεξιών/φασιστικών δυνάμεων

 

Επενδυτικός Οδηγός 2015

Ενόψει του 2015, με τον παρόντα επενδυτικό οδηγό, συνοψίζουμε και αναλύουμε μείζονος σημασίας ζητήματα διεθνούς πολιτικής οικονομίας που διαμορφώθηκαν το 2014 και εξηγούμε τη δυναμική τους, προβλέποντας το πώς μπορεί να εξελιχθούν το 2015.